اولیاء الهی مظهر تام اسماء کلیه الهی

 خدا در قرآن این حكایات را برای ما بگوید؟ به چه درد ما می‌خورد؟ یك كاری او انجام داده، چرا ما باید بفهمیم؟ شده تا حالا فكر كنیم یعنی چه؟ خدایا این چه كاری است؟ آخر یك بچه ده دوازده ساله را بگیری بكشی؟ ا ا! همینطوری؟ چه رمزی در این هست كه ما باید بفهمیم؟ خدا در اینجا می‌خواهد حكایت نقل بكند؟ داستان نقل بكند؟ تاریخ می‌خواهد نقل بكند، به من چه مربوط است؟ دو هزار سال پیش این قضیه اتفاق افتاده، من چه كنم؟ به من چه ارتباط دارد؟ سه هزار سال پیش این داستان اتفاق افتاده، چرا خدا باید الآن بیاید در قرآن این مسئله را ذكر كند كه آقا ما در این نظام تشریع و نظام تكوین قضایایی اینجوری هم داریم، خب قضاوت كنید، بفرمایید ببینم چه می‌گویید؟ حضرت ابراهیم، چاقو برداشت و بر گردن فرزندش گذاشت، شوخی هم نبود! و فشار داد! حالا چاقو برید، نبرید، آن یك مطلب دیگر است. كه الخلیل یأمرنی و الجلیل ینهانی، آن یك مطلب دیگر است. ولی بالاخره این كار را كرد یا نكرد؟ وقتی حضرت ابراهیم داشت سر فرزندش اسماعیل را می‌برید، آیا می‌دانست كه این چاقو نمی‌برد؟ اگر می دانست كه هنر نكرده بود! بنده هم این كار را می‌كنم! اگر ده تا بچه خدا به من بدهد، همه را ردیف می‌كنم، چون می‌دانم نمی‌بُرد دیگر! این هنر است؟ این كه هنر نیست، این كه امتحان نیست، امتحان در آن‌جایی است كه شخص نمی‌داند، نمی‌داند كه این چاقو نمی‌برد، بلكه قطع دارد بر حدّت و آن فِرِند و تیزی آن سكّین، فِرِندُ السَیف یعنی آن تیزی شمشیر، قطع دارد بر این كه این فرند السكین یا فرند السیف، آن را قطع می‌كند، با قطع به این مسئله، می‌آید این عمل را انجام می‌دهد.

 خب حضرت ابراهیم به خدا نگفت كه با وجود این همه وحی‌ای كه تا به حال به ما كردی كجا قتل نفس مؤمن و مؤمنه در آن بود؟ حالا به من یكی زورت رسیده، و حالا داری می‌گویی سر اسماعیل، سر فرزندم، فرزند برومندی كه یك مویش در تمام عالم پیدا نمی‌شود، می‌خواهی سر او را ببرّم. حضرت ابراهیم با قطع به این‌كه این سكّین سر را می‌برد این كار را كرد؟ یا با قطع، یا حتی احتمال عدم این برّندگی این كار را كرد؟ مسلم است! مسلم است كه قطع داشت بر این‌كه این عمل انجام خواهد شد و بچه‌اش نابود می‌شود. بچه‌اش از بین می‌رود، ولی چرا پذیرفت؟ پاسخش را قبلا دادیم، پاسخش این بود: همانطوری كه حرمت قتل نفس از باری تعالی تشریع شده است، امر به قتل نفس هم از طرف همان مبدأ است، پس بنابراین دیگر مخالفتی در اینجا نیست.