انطباق کلام اولیاء الهی با تعریف شرع

من یك وقت با یكی از دوستان بودم، یكی از دوستان طبیب چشم، همین رفیقمان آقای دكتر سجادی، یكی از دوستان هم بود، كه آن یك بیماری چشمی داشت، كه در شب خوب نمی‌توانست ببیند. تا این حرف را گفت، یك دفعه ایشان گفتش كه: رانندگی در شب برای شما از نظر بنده حرام است! بعد گفت: حرامش را آقای طهرانی باید بگوید! گفتم نه، من هم همین كه شما می‌گویید را می‌گویم، رانندگی برای شما در شب حرام است، چرا؟ چون طبق تشخیص طبیب چشم او قدرت دید را در شب از دست می‌دهد، ضعیف می‌شود. اگر یك بچه بیاید جلو، می‌زند و زیرش می‌گیرد. پس بنابراین، فعلی كه الآن، عملی كه الآن این طبیب الآن‌دارد این را مطرح می‌كند، هم عقلا واجب است، و هم عرفا واجب است و هم قانونا. محكمه اگر یك كاری بكند، این را چكار می‌كند؟ به عنوان یك مجرم الآن تلقی می‌كند. وقتی طبیب به تو گفت كه حرام است و نباید انجام بدهی چرا شما رانندگی كردی؟ شرع هم همین را می‌گوید. و همینطور سائر مطالب، سایر موارد. موارد طبی، غیر طبی و .... در یك همچنین موقعی فرض بكنید كه یك ولی الهی به همین شخصی كه طبیب گفته رانندگی در شب حرام است: آقا این نامه را بردار، سوار ماشین شو، خودت هم رانندگی كن و ببر از این شهر به فلان شهر، سه ساعت هم باید در طول مسیر باشی، صبح نخوابیده، ظهر نخوابیده، عصر نخوابیده، وضع چشم هم ... چكار باید بكند؟ باید بگوید من نمی‌برم؟ یا باید ببرد؟ این كلام ولی الهی در اینجاست، گفتیم اگر امام علیه السلام بود این می‌شود شرع. و كلام امام علیه السلام با این كلام ولی الهی، چه ارتباطی می‌تواند داشته باشد؟ آیا كلام ولی الهی با كلام امام معصوم تفاوت دارد؟ ولی آن كسی است كه كلام او را اگر امام زمان علیه السلام هم در اینجا باشد، همین را بفرماید كه این شخص به تو دستور داده. این می‌شود ولی الهی.