حکم اللَه و فعل اللَه بودن قول و فعل اولیاء الهی

البته تا اینجا دیگر روشن شد. دیگر مشخّص شد در این كه با توجّه به آیات، و با توجّه به روایات، خیال می‌كنم دیگر نیازی به بحث بیشتر نیست، روشن شد بر این‌كه فعل ولی، نه هر ولی‌ای، پیامبر و معصوم علیهالسلام و همان‌طور آن عارف باللَه كه به مقام تشریع واصل شده باشد. كه به مقام ملاكات واصل شده باشد، او! حتی به مراتب پایین‌تر نه. آن عارف باللَه كه مقام بقاء پیدا كرده است، و مصادیقش را بنده خدمتتان عرض كردم، آن عارف باللَه و آن ولی، حكم او، حكم‌اللَه است و فعل او فعل‌اللَه است و تصرّف او تصرّف اللَه است و ما هم در میان ائمّه علیهم السلام این را می‌بینیم.

امام صادق به آن مرد خراسانی فرمودند برو در تنور. رفتن در تنور إهلاك است. إهلاك از نظر شرع حرام است. باید اعتراض كند: یابن رسول اللَه! شما به من حكم به إهلاك می‌كنید؟ شرعا حرام است! من دستور شما را نباید انجام بدهم! باید عرضه بدارم به كتاب و سنّت و ببینم كه این امر شما مطابق است یا نه؟ خب‌ (وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ)¹ پس نمی‌شود! بنابراین نباید انجام بدهم!

نه، انسان باید اطاعت كند. امام صادق حكمش حكم‌اللَه است. باید اطاعت كنی. نكنی باخته‌ای. قافیه را باخته‌ای. حالا، آیا ما می‌توانیم خودمان این حكم را سرایت بدهیم؟ یعنی اگر فرض كنید فردا آمدیم منزل امام صادق، تنور هم روشن بود، بگوییم: آقا بیفت در تنور؟ نه! آنجا امام صادق گفت و الّا تنور امام صادق مثل بقیه تنورهاست، فرقی نمی‌كند؛ امام صادق باید بگوید. اینكه می‌گوییم نباید سرایت داد، منظور این است. كلام امام علیه السلام باید متوقّف بشود بر همان مورد خاص. همین كلام را امام ممكن است به خیلی افراد نگوید.

مثلا كنار امام نشسته‌ایم، یك شخصی می‌آید، به او می‌گوییم: آقا برو در تنور!

می‌گوید: برای چی بروم؟

می‌گوییم: حضرت الآن به این مرد خراسانی گفتند برو در تنور نرفت، اما این هارون مكّی كه آمد، حضرت گفتند، رفت.