حکم اللَه و فعل اللَه بودن قول و فعل اولیاء الهی

حالا حضرت بر چه اساسی این را می‌فرمایند، ما نمی‌دانیم. یا می‌دانیم وقتی كه معرفت ما بالا برود. یا نمی‌دانیم؛ نتیجه فرقی نمی‌كند. باید اطاعت كرد. تمام شد! باید این زن را تو بگیری. تو زن، باید زنِ فلان شخص بشوی. تمام است!

باید تو او را طلاق بدهی. به زن می‌گویند باید از شوهرت جدا بشوی. تمام است. در آن چون و چرا نیست. برای چه در آن نیست. چرا؟ دستور دستورِ امام است. وقتی دستور دستور امام بود، این كه بنده عرض می‌كنم این است، نفس كلام خارج شده از امام، كلام اللَه است. در صحبت‌های قبل همین بود دیگر. صحبت ما همین بود.

وقتی كه كلام خدا بشود شرع، كلام امام چیست؟ شرعٌ. این هم می‌شود شرع. كلام امام غیر از كلام خداست؟ نه. آیا خدا در كلام خودش اختلاف ندارد؟ راجع به حضرت ابراهیم دیدیم كه اختلاف دارد. همین‌خدایی كه كشتن فرزند را حرام می‌كند، به حضرت ابراهیم واجب می‌كند! نه تنها حرام نیست، بلكه می‌شود واجب.

(إِنِّي أَرى‌ فِي الْمَنامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ ما ذا تَرى‌ قالَ يا أَبَتِ افْعَلْ ما تُؤْمَرُ)¹ همین حكمی كه الآن برای حضرت ابراهیم در همه موارد حرام است، و برای همه افراد حرام است، همین حكم الآن در خصوص اسماعیل و حضرت ابراهیم، نه كس دیگر. این چه می‌شود؟ این می‌شود واجب. حكم را چه كسی كرده؟ خدا كرده است. الآن هم خدا كرده است. پس این چیست؟ حكم اللَه است دیگر. وقتی حكم اللَه شد، چطور عمل حضرت خضر دیگر فعل اللَه نیست؟! وقتی حضرت خضر می‌آید این عمل حرام بالنسبة به بقیه را انجام بدهد، خب این برای او چه می‌شود؟ برای او واجب می‌شود. یعنی حضرت خضر نیامد یك عمل مستحبّ انجام بدهد. یا یك عمل مباح انجام بدهد، استخاره بگیرد، حالا فرض بكنید كه این بچه را حالا ما نمی‌دانیم بكشیم یا نكشیم، حالا ببینیم چطور ... نه! عمل حضرت خضر فعل‌اللَه است. باید این را انجام بدهد. باید این كشتی را بزند و سوراخ و معیب كند. باید آن دیوار و آن جدار را اصلاح و بنا كند. یعنی چه می‌شود؟ واجب! وقتی واجب شد، این می‌شود در اینجا با واسطه. آن حكم‌اللَه بود بلا واسطه: (إِنِّي أَرى‌ فِي الْمَنامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ)؛ این می‌شود در اینجا به واسطه ولی. آن ولی حضرت خضر است. پس هر دو می‌شود حكم‌اللَه. هر دو می‌شود فعل‌اللَه. حكم‌اللَه در سایر موارد حرام، همین حكم اللَه در این مورد می‌شود واجب.