حکم اللَه و فعل اللَه بودن قول و فعل اولیاء الهی

از این كارها می‌كنند در خارج، اتّفاقا چندی پیش یك قضیه‌ای اتّفاق افتاده بود. خب آنجا زن و شوهر از هم ارث كل می‌برند دیگر، همه اموال مثل اینكه به زن می‌رسد اگر آن شخص بچه نداشته باشد. به برادر و اینها نمی‌رسد.

یك زنی رفته بود با یك فرد بسیار ثروتمند كذایی، كه دیگر اواخر عمرش بود، ازدواج كرده بود و بعد هم ادّعا می‌كرد نخیر من این را خیلی هم دوست دارم!

آخر بابا این چیست؟ دادگاه هم پذیرفت: خب دوست دارد دیگر! بله!

گفت:

این هم حالا بالاخره كار، كار عشق و عشق‌بازی است و حالا این مسائل.

دیگر هیچی، دادگاه گفت همه اموالش را بدهند، بدهند به همین مخدّره مكرّمه! كه در فراق شوهر برود این اموال را در راه خیر صرف كند! این هم حكم دادگاه! در كار خیر! عرض نكردم كه ...!

حالا این مسئله ... حضرت وقتی ظهور می‌كنند، این ارث بر طبق چه می‌شود؟ بر طبق اخوّت می‌شود. در روایات هم ما داریم: اخوّت ایمانی. این كجایش با مسائل دین می‌سازد؟

یا اینكه درباره حضرت روایت داریم كه اصلا حضرت در آنجا حكم می‌كنند به طلاق زن و امر به شوهر. خب مگر طلاق نباید با رضایت شوهر باشد؟ چطور حضرت در آنجا امر می‌كنند زنت را طلاق بده و واجب است كه طلاق بدهد؟ همین‌طور در مورد ازدواج هم مسئله به همین كیفیت ... خب این كه خلاف شرع است! خلاف شرع ظاهری است. و همه اینها هست. همه این مطالب هست. چرا؟ چون امر امر ولی است.

در زمان ظهور، دیگر كسی نمی‌آید شاخ و شانه بكشد كه آقا این‌طرفش كج است، آن‌طرفش فلان است؛ نه! حكم حكم امام علیه‌السلام است. و حضرت نسبت به مصلحت هر شخص، در آنجا حكم می‌كنند. اگر مصلحت او بر طلاق باشد، گرچه با هزار سلسله و زنجیر خود را به او متّصل كرده باشد، باید اطاعت كند. وقتی امام می‌فرماید باید اطاعت كند؛ گرچه بر خلاف میلش باشد.