حکم اللَه و فعل اللَه بودن قول و فعل اولیاء الهی

خب این از مواردی است كه انسان ممكن است كه بگوید چطور پیغمبر یك همچنین دستوری داده كه بلند شوید دنبال جیش اسامه بروید؟ آیا منظور پیغمبر این است كه فقط همین‌طور فرمالیته باشد؟ بروید، و یك خرده كه از مدینه دور شدید، تا اینها فهمیدند من مُردم، بر می‌گردند. اگر این است منظور پیغمبر، كه خب دیگر در این صورت نسبت به همه مطالب برای انسان شك پیدا می‌شود. كه خب این دستوری كه الآن هست، از كجا این دستور، دستورِ جدّی است؟ از كجا فرمالیته نیست؟ دیگر سنگ روی سنگ بند نمی‌شود. كه انسان تمام مطالبی را كه از بزرگی می‌شنود، و به محض این‌كه یك نكته خلافی در ذهنش بیاید، بگوید نه! این منظورش منظور جدّی نبوده است! می‌خواهد من را امتحان كند! یا به خاطر یك مصلحتی گفته است. یا به خاطر یك جهتی گفته. خب این دیگر اصلا غلط است. این دیگر اصلا معنا ندارد. اگر امام علیه‌السلام یك دستوری می‌دهد، ولی خدا یك دستوری می‌دهد، قطعا در آن دستور باید یك مصلحتی به صلاح انسان در آن‌نهفته باشد. حالا مطلب بر می‌گردد، برگردد!

اگر این اسامه می‌رفت صحبت اینجاست اگر این اسامه می‌رفت و وارد در جنگ می‌شد، صحبت من این است كه اسامه‌ای كه از طرف رسول خداست، حالا دیگر آن اسامه عادی نخواهد بود. خودِ رسول خدا مطالبی را به او القاء می‌كند. اگر این اسامه همان اسامه عادی باشد كه ممكن است در فكرش اشتباه باشد، ممكن است در رفتارش اشتباه باشد، ممكن است در كردارش اشتباه باشد، در كیفیت تصمیم‌گیری و اینها اشتباه داشته باشد، اگر این اسامه باشد، این كلام رسول خدا لغو خواهد بود؛ بدون توجیه خواهد بود، كه یك فرد عادی با شرایط عادی و بدون هیچ‌گونه صلاح در این، ایجادِ صلاح در این فرد، رسول خدا یك كاری انجام داده است. خب در این صورت این عمل رسول خدا با عمل سایر افراد دیگر چه تفاوتی می‌كند؟ فرق نمی‌كند. دیگر تفاوتی ندارد. همان كاری كه سایر افراد می‌كنند، همان كار را هم او دارد انجام می‌دهد.