حکم اللَه و فعل اللَه بودن قول و فعل اولیاء الهی

 مطلب به خاطر همین است. كجا چه بگوید. در چه فضایی چه حرفی بزند. با هركسی یك جور باید برخورد بشود. این به خاطر این است. حكم برای همه نیست. فلان زن می‌آید پیش أمیرالمؤمنین: یا علی مرا تطهیر كن.

 حضرت می‌فرماید: چكار كردی؟

  من، كار خلاف كردم.

  بلند شو برو این حرفها چیست می‌زنی؟ به سرت زده است! نمی‌دانم دیشب خورشت ماست خوردی! نمی‌دانم چه خوردی بهم ریخته‌ای!

 می‌گوید: نه، نه، من راست می‌گویم!

  پاشو اصلا برو بیرون!

 چرا أمیرالمؤمنین دارد این كار را انجام می‌دهد؟ چرا؟ چرا؟ به خاطر این است. كه نباید احكام به همین شكل عادی و ظاهری خودش و دربسته و سربسته برای همه جاری باشد. هر چیزی جایی دارد. یكی را حضرت می‌آورد و یقه‌اش را می‌گیرد و می‌ایستد و می‌گوید باید هم حدّ بخورد. این یك جور است. این زنی كه آمده و به این كیفیت، این یك جور است. آن جوانی كه آمده و آن خلاف را كرده، آن یك جور است. هركدام تفاوت دارد. همین‌طور فرض بكنید كه ... و موارد دیگری هم هست.

 یكی از مواردی كه هست، رفقا بروند خودشان نگاه كنند، چون مجلس، مجلس عام است دیگر من تصریح نمی‌كنم. مطرح نمی‌كنم. نمی‌دانم در كدام جلد معاد شناسی یا امام شناسی باشد. مرحوم آقا درباره عایشه و كیفیت رضاع، آنجا را بروید مطالعه كنید، آن هم از این قبیل است. آن هم از این قبیل است! فقط همین به نحو اجمال من این مسئله را گفتم. نمی‌دانم در كدام جلد امام شناسی هست كه ایرادی كه بر عایشه وارد می‌كنند كه چطور همچنین حرفی می‌زند كه نمی‌دانم هركسی بخواهد با یك زنی محرم بشود، برود یك مدّتی شیرش را بخورد و مدّتش هم لابد هرچه بیشتر بهتر! خب دیگر وقتی كار دست این زن‌ها، آن هم این‌طور بیفتد، خب طبعاً معلوم است كه دیگر كار به كجا می‌رسد و بله دیگر در اینجا حواشی خیلی می‌شود زد! تعلیقه خیلی می‌شود زد!