حجیت ذاتی قول و فعل اولیاء خدا

 كرده است همان دینی را كه به نوح گفته است و همان دینی را كه ما تو را وصیت كردیم. پس معلوم می‌شود دین یكی است. ممكن است نوعش و تكالیفش فرق كند امّا از ناحیه چه كسی تشریع می‌شود؟ قانون را چه كسی وضع می‌كند؟ این را بنده می‌خواهم بگویم . قانون حلال و حرام را پیغمبر وضع می‌كند كه بگوید این حرام است!!؟ یا آن قانون را خدا وضع می‌كند؟ فقط پیغمبر در اینجا ابلاغ می‌كند. قانون قانونی است كه خدا جعل می‌كند، بعد به پیغمبر دستور می‌دهد بر طبق این قانون حركت كن‌ ثُمَّ جَعَلْناكَ عَلى‌ شَرِيعَةٍ مِنَ الْأَمْرِ فَاتَّبِعْها وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ‌ الجاثیة، ١٨ ما تو را بر آن شریعه قرار دادیم و مسلّط كردیم و پایدار كردیم و قرار دادیم آن شریعتی را كه باید به مردم ابلاغ كنی. آن دینی را كه باید به مردم بگویی. تجارتشان این‌طور باشد. ربا حرام است، معامله كالی به كالی حرام است (دَین به دَین) ربا بین پدر و پسر اشكال ندارد. ربا بین زن و شوهر ... اینها را چه كسی آورده است؟ اینها را خدا آورده یا پیغمبر آورده؟ اینها را خدا وضع كرده است، خدا به پیغمبر می‌فرماید تو اینها را باید ابلاغ كنی‌ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَيْكَ الْبَلاغُ الْمُبِينُ‌ النحل، ٨٢ تو باید اینها را به مردم ابلاغ كنی. پس شریعت، به واسطه وضع و جعل الهی تدوین شده است،.

 نماز صبح چند ركعت است؟ دو ركعت. چه كسی گفته است؟ خدا گفته است. توسّط چه كسی؟ پیغمبر. نماز ظهر چند ركعت است؟ چهار ركعت. چه كسی این را جعل كرده است؟ خدا گفته است. توسّط چه كسی؟ پیغمبر. لذا به پیغمبر می‌گوید إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌ وحی به اوست، این پیغمبر كه خودش از خودش درنیاورده. خود پیغمبر كه نیامده جعل كند و مقنّن باشد. وحی یوحی، چه كسی وحی می‌فرستد؟ خدا. چه كسی وحی را می‌گیرد؟ پیغمبر. وحی را پیغمبر می‌گیرد. تلقّی وحی از ناحیه كیست؟ از ناحیه رسول خداست. وحی را چه كسی می‌فرستد؟ موحی كیست؟ اوحینا! وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ‌ الأنبیاء، ٧٣ ما به انبیاء وحی فرستادیم كه انجام بدهید و یا انجام ندهید. روزه بگیرید، نماز بخوانید، عدالت انجام بدهید، ظلم نكنید، به یتیم ظلم نكنید، مال هرفردی را به دستش برسانید، حقّ هر فردی را بدهید ... أوحینا! «نا» چه كسی؟ ما! نه پیغمبران! آنها فقط عبد ما بودند، فقط بنده ما بودند، ای مردم این وحی است و این هم خودتان! والسّلام.