حجیت ذاتی قول و فعل اولیاء خدا

 گفت: آقا مگر شما بیش از این می‌خواهید؟

 گفتم: خانم! خودتی! اینجا كه گفتم خودتی! یك دفعه همه ابزار و همه وسایل و همه وسائطش همه را از دست داد! بلند شد و صاف در حال نگاه كردن به من! گفتم پاشو برو! پاشو! پاشو! پاشو برو! یك مَحَكش زدم با دو تا كلمه: گفتم می‌روم تحقیق می‌كنم، حرف بدی هم نزدم، وقتی رفتم تحقیق كردم دیدم اه اه اه! صد رحمت به این هنر پیشه‌ها! گفتم: تو باید می‌رفتی اصلًا هنرپیشه می‌شدی! حیف است! این استعدادی كه خدا به تو داده است، من را به گریه درآوردی! حالا ببین این مردم بیچاره ... واقعاً بعضی‌ها اصلًا چگونه نقش بازی می‌كنند! عجب! همچنان نقش بازی می‌كنند، همچنان با آدم صحبت می‌كنند، اصلًا آدم را از این رو به آن رو می‌كنند. از این رو به آن رو. دیدم بابایی از این شوهر بدبخت درآورده، بابایی درآورده است ... گفتم اصلًا این را نمی‌خواهم ببینمش. نمی‌خواهم ببینمش.

 آخر ای خانم مگر تو نماز نمی‌خوانی؟ آخر مگر تو مسلمان نیستی؟ چرا می‌آیی دروغ می‌گویی؟ آنوقت این اشك‌ها از كجا می‌آید؟! من نمی‌فهمم! اینها زیر این غدهّ‌های اشكی‌شان پیاز خوابانده‌اند؟! آخر از كجا این اشك همین‌طوری می‌آید كه در افراد انقلاب ایجاد می‌كند؟ حضرت داوود به یك همچنین قضیه‌ای مبتلا شد. یك دفعه دید عجب! چرا قضاوت كرده؟! چرا تحت احساسات واقع شده؟ البتّه خدمتتان عرض كردم، این را خدا برای حضرت داوود پیش آورد، البته انبیاء و پیامبران دارای مراتبی هستند و از نظر معرفت در یك حد نیستند. راجع به این قضیه هم بنده قبلًا هم صحبت كرده‌ام كه خداوند از باب لطفی كه به آنها دارد، آنها را نسبت به مطالب، در عوالم دیگر مطلّع و آشنا می‌كند، ولی در ارتباط با مردم، آنها نباید خطا كنند و كلامی كه انبیاء و پیامبران و معصومین معصومین در مرتبه بالاتری هستند می‌گویند مصونیت دارد. مصونیت قانونی دارند اینها! مصونیت حقوقی دارند! و كلام اینها خلاصه حجّت است. چرا؟ چون كلام این‌ها منطبق با واقع است.