حجیت ذاتی قول و فعل اولیاء خدا

 حضرت امام زمان ارواحنا فداه هم به آنها می‌گویند می‌خواهی وقت من را بگیری؟ همین كه دو نفر می‌آیند، می‌فرمایند: آقا حقّ با تو است، خداحافظ شما! اینجوری است، انشاءاللَه ببینیم. انشاءاللَه امیدواریم كه خداوند بر ما منّت بگذارد و ظهور آن حضرت را ببینیم و مشاهده كنیم و آنوقت بفهمیم كه حكومت امام علیه‌السّلام و ولایت امام معصوم علیه‌السّلام در چه مرتبه‌ای هست. بیایم و نگاه كنیم كه در چه مرتبه‌ای هست. بله! آنوقت و آن موقع خنده دارد، خنده‌ها را باید بگذاریم برای آن موقع! حالا نگه دارید، نخندید ها! حالا نگه دارید، آن موقع، یك فرق‌های كوچكی دارد و یك چیزهایی را مشاهده خواهیم كرد و خواهیم دید كه كلام اولیاء الهی در این‌گونه مطالب، از چه ریشه‌هایی نشأت می‌گرفته است.

 روی این جهت، همان‌طوری كه طبق آیات قرآن؛ خدمت رفقا عرض شد كلام انبیاء الهی و اوصیاء آنها و معصومین علیهم السلام حجیت ذاتیه دارد، یعنی ذاتاً حجّت است و مكلَّف و مورد خطاب، هر كسی كه می‌خواهد باشد، واجب است مطلب آنها را بپذیرد. هر كسی می‌خواهد باشد. مشروط به این كه آن فردی را كه به او امر می‌كند پیامبر الهی و یا اینكه معصوم باشد. و همین مسأله، در مورد رسول خدا هم ساری است. خداوند راجع به پیامبر صلی اللَه علیه و آله می‌فرماید: وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‌ النجم، ٣ إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌ النجم، ٤

 كلام پیغمبر، نطق پیغمبر، از روی هوی نیست، خلط بین حق و باطل نیست، از روی شعار نیست، از روی احساسات نیست، از روی شهادت عدول مؤمنین نیست، از روی زمینه سازی نیست، از روی تئاتر و بازی كردن نیست‌ وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‌ از روی هوا نیست. پس از روی چیست؟ از روی انكشاف واقع است، یعنی آن واقع را می‌بیند إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌ وحیی است كه به او شده. پس پیغمبر از خودش دخالت در یك مسأله نمی‌دهد. در جلسه قبل خدمت رفقا عرض كردم كه پیغمبر حتّی مشرِّع هم نیست.