ضرورت نگاه جامع به طول حیات ائمه علیهم السلام و عدم اکتفا به مصائب ایشان

نكته اینجا است؛ یك روز روزه‌دار بود می‌گذشت از جایی، دید یك نفر سقّا است سقّا كه آب می‌آورند و آبشان را می‌فروشند می‌گفت كیست كه بیاید از این آب بخورد من دعا می‌كنم، خدا رحمت كند كسی كه از این آب بخورد، رحم اللَه من شرب من هذا. بلند شد رفت گفت یك پیاله بده من، یك پیاله گرفت آن هم داد و دعایش كرد و گفت مگر تو روزه نبودی؟ گفت: چرا. گفت: چرا آب خوردی؟ گفت: دیدم این‌دارد دعا می‌كند گفتم این دیگر نزدیك‌تر است، دیگر حالا كه دارد دعا می‌كند بلند شوم بروم این من را هم دعا كند. البتّه روزه روزه واجب نبود قطعاً روزه روزه مستحب بود. معروف چرا این كار را كرد؟ چون در عمل گیر نكرد. این بود. این عمل او عمل موحّد است. این عمل عمل موحّد است. دیدید بعضی‌ها وقتی‌كه وضو نمی‌توانند بگیرند عمداً می‌روند وضو می‌گیرند می‌گویند نماز بی‌وضو به ما نمی‌چسبد. این به آنجا می‌خورد، اینها در عمل گیر كردند. دیدید بعضی‌ها زخم معده دارند ناراحتی دارند موقع ماه رمضان می‌شود، آقا روزه بر شما حرام است، من حرام سرم نمی‌شود من ماه رمضان را باید روزه بگیرم! این در عمل گیر كرده است، در عمل گیر كرده است. خدا گفته كه روزه واجب است برای كسانی كه سالم هستند، برای كسانی كه بیماری ندارند، برای كسانی كه بیماری دارند روزه حرام است خدا می‌گوید من گفتم یا نه؟ می‌گوییم بله. چرا روزه می‌گیری؟ مگر روزه را من واجب نكردم؟ من هم می‌گویم تو نباید بگیری. اصلًا دو نفر سالم هستند چرا مریض؟ به یكی خدا می‌گوید شما روزه بگیر به این یكی می‌گوید در این ماه رمضان باید همین‌طور بنشینی و نگاه كنی. می‌گوید خدایا دِ؟ خب دِ ندارد، روزه را من واجب كردم به تو واجب می‌كنم، به تو واجب نمی‌كنم حرام می‌كنم. از تو این را می‌خواهم، من از تو این را می‌خواهم. این هم همان است.