ضرورت نگاه جامع به طول حیات ائمه علیهم السلام و عدم اکتفا به مصائب ایشان

یك‌دفعه ما با مرحوم آقا سفر حج رفتیم همان سفر اوّل یك عده‌ای از یكی از این هیئت‌های درجه یك طهران از مدیران و افراد و مؤسّسین هم در كاروان ما بودند آن زمان من، هفده سالم بود خودم یادم است كه یك شب یكی از اینها می‌گفت كه به یكی از همین افراد جریان نیمه شعبان بود كه خیلی مفصّل جشن می‌گرفتند و چه و چه ... و خیلی حالا دیگر من بیشتر توضیح نمی‌دهم كه خدای نكرده قضیه و مسئله‌ای برای شخصی نباشد. ولی رسیدن به مطلب منظور است می‌گفت: فلانی! سه روز است كه به خاطر امام زمان كفش را از پایم درنیاوردم! می‌گفت: به او گفتم رفیق پس چه‌طور نماز خواندی؟ گفت: نماز؟ نماز اینجا نیست! اینجا فقط امام زمان است، نماز را بگذار كنار همه وقت می‌شود خواند! این چه امام زمانی است كه نماز را از تو گرفته است؟ این چه امام زمانی است؟ این چه امام زمانی است كه حكم واجب و تكلیف را از تو گرفته. می‌گفت به خودش قسم سه روز است كه كفشم را از پایم درنیاوردم. حالا به چه كیفیتی می‌خوابید نمی‌دانم اگر راست می‌گوید و خوابش و مسائل دیگر اینها باید یك خورده فكر كرد در این قضیه! لابد بهتر می‌دانند. این امام زمانی كه بیاید نماز واجب را از آدم بگیرد این امام زمان، به درد می‌خورد؟ اینها تخیل نیست؟ این چیست؟ این در امام زمان توقّف كردن است، در امام زمانِ تخیلی نه امام زمانِ واقعی. امام زمان می‌گوید نمی‌خواهد برای من این‌قدر خودت را به تعب بیندازی. باید به اندازه و روی حساب و بدون جنجال و بدون هیاهو و بدون تئاتربازی و بدون چشم و هم‌چشمی. روزی چهار ساعت، می‌خواهی پنج ساعت بلند شو برو از حقّ زن و بچّه‌ات نباید بزنی، از حق رفیقت نباید بزنی، غذایت را بخوری تمام منظّم روزی چهار یا پنج ساعت می‌خواهی برای من بیای این شعائر را انجام بدهی اشكال ندارد. یعنی چه كفش درنیاوردن؟ یعنی چه نماز نخواندن؟ یعنی چه؟ این حرف‌ها چیست؟ ما همین مسئله را در مصیبت امام حسین داریم همین قضیه آن به یك نحو ما به یك نحو، خیال می‌كنیم هرچه این مسئله بیشتر بشود حال ما بهتر و نزدیك‌تر و آن مسئله بهتر می‌شود.