ضرورت نگاه جامع به طول حیات ائمه علیهم السلام و عدم اکتفا به مصائب ایشان

 هزار بار این قضیه تكرار شود آن جمال از دست نرود. هزار بار تكرار شود و حاضر است و آماده است. حضرت زینب برای هزار كربلای دیگر آماده بود. چیزی را خدا به او چشانده و در افقی او را قرار داده كه واقعیت را دارد می‌بیند. عین واقع را در اینجا می‌بیند. آن مصیبت هم به جای خودش وقتی‌كه سر حضرت را می‌بیند آن مسائل برایش حاصل می‌شود، آن گریه‌ها حاصل می‌شود، طبیعی است بالاخره حضرت زینب انسان است، نفس دارد.

 رسول خدا فرزندش حضرت ابراهیم از دنیا رفت، گریه كرد و فرمود كه: ما تسلیم رضا هستیم و قلب شكسته می‌شود و اشك جاری می‌شود و ما غیر از رضای الهی چیزی را نمی‌خواهیم. همان كیفیت می‌آید حاصل می‌شود. آن خلیفه دوّم بود كه می‌آمد می‌گفت كه این كارها را بگذارید كنار، این مسائل را بگذارید كنار و كار رسول خدا را مورد اعتراض قرار داده بود. حزن كه اشكال ندارد، قلب شكسته می‌شود اشك از چشم انسان می‌آید. ولی در عین اینكه این اشك می‌آید این قلب می‌خواهد از شدّت شعف كه چه دارد در اینجا حاصل می‌شود، این خدا چگونه دارد نسبت به این بندگانش هنرنمایی می‌كند، این حالت را وقتی احساس می‌كند اصلًا قلب می‌خواهد منفجر شود.

 لذا این مسئله مسئله‌ای است كه باید به این مطلب پی برد. كسانی كه اهل حقیقت‌اند و اهل توحیدند و اهل سیرند اینها به این مطالب می‌رسند، به حقیقت این مطالب می‌توانند دست پیدا كنند. من شنیده بودم بعضی‌ها هستند نماز شب كه می‌آیند بخوانند در كفنشان نماز شب می‌خوانند. برای اینكه عذاب قبر برداشته شود پس تو نماز شب را برای عذاب قبر می‌خوانی؟ نماز شب را برای خدا دیگر نمی‌خوانی! یا افرادی هستند كه می‌گویند ما چند دوره قرآن بر روی قبرمان خواندیم. من حتّی از بعضی شنیدم كه سه دوره قرآن ختم كردیم روی قبرمان كه عذاب قبرمان برداشته شود! مگر انسان قرآن را برای عذاب قبر می‌خواند؟ قرآن را باید برای رسیدن به مطالبش خواند، برای رسیدن به آن نورانیتش خواند، برای رسیدن به آن مفاهیمش خواند. در آیات قرآن باید تأمّل كرد، آیات قرآن آیات كلیدی است. انسان باید جلوی چشمش قرار بدهد، نه اینكه برای عذاب قبر، نه اینكه انسان كفن را می‌پوشد نماز شب در آن بخواند.