ضرورت نگاه جامع به طول حیات ائمه علیهم السلام و عدم اکتفا به مصائب ایشان

 شو برو از حقّ زن و بچّه‌ات نباید بزنی، از حق رفیقت نباید بزنی، غذایت را بخوری تمام منظّم روزی چهار یا پنج ساعت می‌خواهی برای من بیای این شعائر را انجام بدهی اشكال ندارد. یعنی چه كفش درنیاوردن؟ یعنی چه نماز نخواندن؟ یعنی چه؟ این حرف‌ها چیست؟ ما همین مسئله را در مصیبت امام حسین داریم همین قضیه آن به یك نحو ما به یك نحو، خیال می‌كنیم هرچه این مسئله بیشتر بشود حال ما بهتر و نزدیك‌تر و آن مسئله بهتر می‌شود.

 امام حسین می‌فرماید لازم نیست شما در آنجا باشی، لازم نیست در كربلا باشی. احساست این هست كه اگر با من بودی جانت را فدا می‌كردی؟ می‌گوییم هان! اجازه بده فكر كنم، زود جواب ندهی، نگوییم: بله یا رسول اللَه، یا رسول اللَه نمی‌خواهد بگویی. برو فكر كن برو فكرهایت را بكن، بسنج، موقعیت خودت را بسنج، موقعیت سیدالشّهدا را بسنج دنیا را و اعتباریت دنیا را بسنج، یكی یكی این نقطه‌ها را بیاور در كنار هم قرار بده. مَجاز بودن دنیا را بیاور. اینها را در همین مجالس امام حسین باید یاد بگیرد. فقط زدن بر سر فایده ندارد. زدن بر سر اینها را نمی‌آورد در ذهن ما، اینها را نمی‌آورد. اعتباری دنیا را بسنج، مرض‌ها را بسنج، آخرت خودت را بسنج، فلاح و رستگاری را بسنج، سعادت ابدی را بسنج، آن عمری را كه خدا به تو داده بسنج، اینها را همه را سنجیدی، آن نور و بهاء و بهجت را در نظر بیاور، آن ظلمت نفس و عواقب آن را در نظر بیاور، آن عالم بهجت را در نظر بیاور. آن صفا را در نظر بیاور، آن توحید را در نظر بیاور. روی اینها یكی یكی بنشین فكر كن، فكر كن!

 من وقتی به این رفقا می‌گویم وقتی‌كه زیارت را انجام می‌دهید بروید یك گوشه بنشینید. از زیاد خواندن چیزی به دست آدم نمی‌آید. بروید یك گوشه بنشینید فكر كنید. بروید آن گوشه مقابل ضریح سیدالشّهدا، مقابل ضریح موسی بن جعفر، مقابل ضریح امام رضا علیهما السّلام بنشینید خودتان را ببرید در امام رضا، در موسی بن جعفر، آن وضع، آن حال ببینید چند مَرده حلّاج هستیم؟ تا چقدر می‌توانیم خود را در زمره پیروان امام دربیاوریم؟! آیا اگر ما در آن زمان بودیم همین كارها را می‌كردیم یا نه؟ ببینیم آنها چه می‌خواهند؟ از ما چه می‌خواهند؟ امام حسین می‌گوید: نمی‌خواهد تو تقاضا كنی كه در روز عاشورا بودی، تو بیا ببین من برای چه شهید شدم و فرزندان خودم را و اهل بیت خودم را به چه روزگاری انداختم. برای اینكه اقامه ارزش‌ها را كنم و اقامه اخلاق را كنم و اقامه عدل و داد را كنم. تو این عدل و داد را بیاور در زندگیت، در ارتباط با رفیقت عدل را بیاور. یواش یواشكی رد نكن برو! وقتی جایش می‌رسد در آنجایی كه یك منفعتی هست حساب كن، مسائل را در نظر بگیر نه اینكه می‌گذرد حالا، یواشكی چشم را ببند و برویم! آن هم هیچ چیز به بزرگواری خودش نمی‌گوید. تو برو سراغ او یا اینكه یك مسئله‌ای وقتی به نظرت می‌رسد برو دنبال آن، اگر رفتی این كار را كردی با من هستی، اگر نه بیخود ادّعا نكن، بیخود طلب نكن، بیخود طلب نكن كه ما خوب راه همه را بلد هستیم. اگر قرار بشود بیاییم امتحان بگیریم از افراد آن‌وقت معلوم می‌شود كه چند نفر قبولی آورده‌اند در این امتحان.