مرتب سازی:
ضرورت نگاه جامع به طول حیات ائمه علیهم السلام و عدم اکتفا به مصائب ایشان
39بلكه استفاده ابزاری است از مصیبت برای رسیدن به ولایت. انسان به ولایت برسد. اما اگر انسان بخواهد خودش را بیاورد در مصیبت و دائما فرو ببرد و دائما كلنجار برود با خودش، دائماً دارد دور میشود، نه، این فایده ندارد دارد كار خودش را خراب میكند. انسان باید بنشیند، آن شخص دارد از سیدالشّهدا میگوید، بخواهد نخواهد دل حركت میكند، نفس حركت میكند. حالا به هر كسی به همان ادراك خودش و در فضای خودش، دارد حركت میكند. آرام است، دلش آرام است، دلش تلاطم ندارد.
در یك مجلسی بودیم و مصیبتی خوانده شده بود و اشعاری و نوحه و سینهزنی و این چیزها. من احساس كردم كه بهتر نبود كه در انتخاب این اشعار، در انتخاب این كلمات، در انتخاب این تعابیر یك كلمات خیلی با معناتر. آخر در روضه سیدالشّهدا خیلی چیزها پیدا میشود، خیلی مسائل گیر آدم میآید نباید آدم به این چیزهای پایین خودش را گیر بدهد و در آنجا توقّف كند. خیلی معانی در این جریان هست. كربلا هر لحظهاش یك صحنه است یك صحنه اسوه و یك صحنه تعلیم، تعلیم، تعلیم، یاد بدهد. آن صحنهها را انسان بیاورد و به شعر بیاورد كه دلها را تكان بدهد، بِكَند، دلها را بكند و به آن فضا حركت كند.
انشاءاللَه كه مقصود و منظور بنده از طرح این مسائل این باشد كه آن آثار و آن بركاتی كه بزرگان بر اینگونه مجالس مترتّب كردهاند آنها برای ما حاصل بشود و با دائماً زیاد كردن این مسائل و طولانی كردن و اینها این مسائل پیدا نمیشود، این مطالب پیدا نمیشود. آنچه كه آنها فرمودند. راه و روشی كه آنها به ما تعلیم دادند این است كه سیدالشّهدا را انسان وسیله قرار بدهد برای رسیدن به توحید. به غیر از سیدالشّهدا ما كه را داریم؟ وسیله قرار بدهد. آیا با اینگونه مجالس انسان به این نقطه میرسد؟ گمان نمیكنم، گمان نمیكنم برسد. وسیله قرار دادن سیدالشّهدا یعنی آمدن سیدالشّهدا را نه به عنوان یك موجودی كه در هزار و چهار صد سال پیش بوده نه، سیدالشّهدا را به عنوان یك فرد كه الان در امشب حضور دارد. چه میخواهد از من چه میخواهد؟ از رفتار من چه میخواهد؟ از رفتارم در اجتماع چه میخواهد؟ از رفتارم با خانواده چه میخواهد؟ از رفتارم با رفیق چه میخواهد؟ از رفتار شخصی، عبادی، غیرعبادی، معاملات، اینها چه میخواهد، معاملات چه میخواهد؟