ضرورت نگاه جامع به طول حیات ائمه علیهم السلام و عدم اکتفا به مصائب ایشان

 بچّه سقط كند، نه با این چیزها! آن‌وقت اثرش را در خودتان ببینید كه این اثرش بیشتر است یا اینكه تا ساعت دو بعد از نصف شب خودتان را تكّه پاره كنید و بعد بلند شوید بیایید بیرون مثل آدم مریض بیفتید یك طرف! كدام اثرش بیشتر است؟! كدام احساس سبكی و انبساط و حیات برای انسان حاصل می‌شود؟ كدام یك از اینها، كدام یك از اینها؟ آنهایی كه تصوّر كردند دین فقط گریه كردن است آنها سخت در اشتباه هستند. آنها یك طرف سكّه را دیدند دین گریه نیست. دین عشق است، محبّت است، مودّت است، وحدت است، معیت است. خودشان فرمودند: هل الدّین الّا الحّب و البغض‌¹ بغض نسبت به اعداء و حب نسبت به راه‌یافتگانی كه دست انسان را می‌گیرند. مگر غیر از این است؟ دین محبّت است.

 محبّت اهل بیت اصل و اساس دین است این محبّت را از ما بگیرند هیچ چیز در دست ما نیست. الان محبّت امام زمان را از ما بگیرند، چه می‌شود؟ می‌شویم ربات، ما ربات هستیم فقط ربات. این محبّت است كه انسان را می‌برد و نزدیك می‌كند و در مصیبت آنها همراه با آنها صاحب مصیبت می‌كند و محزون و در شادی آنها صاحب نشاط می‌كند. بعضی‌ها هستند در تولّد ائمّه هم بلند می‌شوند روضه می‌خوانند! غلط است. تولّد ائمّه كه دیگر روضه خواندن ندارد، در اعیاد كه دیگر روضه خواندن ندارد. اینها می‌بینند از همین ذاكرینی كه درآمدند و دیگر هر شعری می‌خوانند و هرچه برای ایشان پیدا شود و هیچ توجّهی به مفاهیم و امثال ذلك ندارند می‌بینند یك چیزی خواندند ولی همچنین نشد، نچسبید، به ایشان نچسبیده تا سینه نزنند و شور ندهند مفید فائده نمی‌شود. آقا می‌زنند عید ائمّه را به كربلا و ... حالا خوب بود یك كربلایی بود والّا نمی‌دانستند به كجا بزنند، بزنند و همین‌طوری و كه چی؟ كه ما دیگر عیدی نداریم و همه عزا است. ائمّه عید داشتند، مصیبت داشتند، شادی داشتند، غم داشتند، همه چیز داشتند. امام حسین را ما فقط با گریه كه نمی‌خواهیم. امام حسین را با همه حالاتش می‌خواهیم. فرض كنید اگر سیدالشّهدا در اینجا می‌آمد و شبی بود شب جشن و شادی بود و خودش می‌خندید ما هم آنجا گریه كنیم برای او؟ می‌گوید من خودم دارم می‌خندم شما به چه چیز من گریه می‌كنید؟ به چه چیز من دارید گریه می‌كنید من خودم دارم می‌خندم، من خوشحالم، من خودم در اینجا شاد هستم.