ضرورت نگاه جامع به طول حیات ائمه علیهم السلام و عدم اکتفا به مصائب ایشان

 اینكه بنده عرض كردم كه مجالس باید مجالسی باشد كه در آن مجالس باید به نحو متعارف در آنجا عزاداری شود، شلوغ پلوغ كردن و داد و بیداد كردن و به هم زدن و ریختن این چیست آقا؟ اینكه عزاداری نیست، این دیوانگی است. آدم همین‌طوری بزند شلوغ و پلوغ و ... چه خبر است؟ چیه آقا؟ اینكه عزاداری نیست. عزاداری این است كه منظّم، مرتّب، سنگین، رنگین، انسان بنشیند گریه كند كه آن گریه خودش رحمت است و موجب نزول بركت است و موجب حضور نفسِ عصمت است در آن مكان. وقتی‌كه آن حقیقت عصمت در یك جا ظهور پیدا می‌كند طبعاً افرادی كه در آنجا هستند متأثّر می‌شوند و منفعل می‌شوند و رنگ می‌گیرند از آن حضور؛ این رنگ گرفتن به صورت اشك از چشمان انسان می‌آید یا حتّی به صورت غیر اشك. انسان حال انبساط پیدا می‌كند حالش عوض می‌شود سبك می‌شود، می‌بیند تعلّقاتش كم شده است. حالا اگر انسان بیاید و خودش را مصیبت زده كند؛ یعنی برود در مصیبت، حالا كاری ندارد این صاحب مصیبت امام حسین است، غیر امام حسین است. ما می‌خواهیم سینه‌مان را بزنیم، بر سرمان بزنیم یك ساعت بر سرمان بزنیم حالا برای چه كسی سینه می‌زنی؟ می‌گوید: برای چه كسی؟ برای چه كسی می‌زنیم؟ امام حسین‌