تببین جامع و کامل حقیقت واقعۀ عاشورا توسط مرحوم علامه طهرانی

 رفتی صحبت كردی، برای چه اسم می‌آوری؟ چرا اسم فلان كسی دیگر را نمی‌آوری؟ چرا اسم فلام كسی دیگر را می‌آوری؟ خب بعثه كه الحمدلله ماشاءاللَه زیاد است، چهل پنجاه تا این جا و آن جا، به جای این كه فرض كنید كه این آقا فلان است، انشاءاللَه خدا بر درجات، درجات، آن بنده خدا زنده بود، بر طول عمر فلان آقایی كه آن جا است بیفزاید، چرا اسم او را نمی‌آوری؟ چون پاكت از این طرف است؟ خب فردا برود آن جا، آن آقا می‌رود بالا، پس فردا آن درجات، همین! بالاخره همین، اینها همه غلط است. اینها صحیح نیست اسم می‌خواهید بیاورید از امام زمان باید اسم بیاورید. مجلس برای جدّ او است. صاحب مجلس امام زمان است! والسّلام و تمام! همین. این آن وقت می‌شود مجلس، مجلس آزاد، مجلس با صدق، نه آن كسی كه می‌رود بالا و در فكر این است كه چطوری مطالب را بچیند، بیاید، بیاید تا به آقایان ختم شود! نه، وقتی این مجلس نور نیست دیگر صاحب مجلس امام زمان نیست صاحب مجلس بنده هستم! بنده و امثال بنده می‌شویم صاحب مجلس، در این مسائل.

 و از مسائلی كه منبری باید بداند كه طرفش كیست؟ طرفش امام زمان است. اگر هدیه به او می‌شود، صحبتی كه می‌كند، نباید بخاطر عوضی باشد، و اگر عوضی را دریافت می‌كند باید بداند كه از ناحیه حضرت این عوض آمده است! دیگر نباید او را بشمرد! مگر كسی هدیه حضرت را می‌شمرد؟ هزار تومان است یا نهصد تومان است؟ خدا رحمت كند مرحوم ... اینها چیزهایی است كه ما باید خودمان را با این اخلاق عجین كنیم.

 خدا رحمت كند باز جدمان مرحوم حاج آقا معین، ایشان منبر می‌رفتند. یك روز مرحوم حاج هادی ابهری كه خب معهود رفقا هست و از حالاتش كم و بیش خبر دارند، به مرحوم حاج آقا معین توصیه می‌كند كه منبر كه می‌روی آن وجهی را كه به شما می‌دهند او را نشمر، و همه را هم توی یك جیب بریز! مثلًا فرض كن كه فلان مجلس می‌روی كه یك هدیه داده می‌شود، آن روز، بعد آن را دیگری می‌دهد، آن همین كه قاطی شود كه وقتی شب می‌آیی نفهمی فلان مجلس آن مقدارش و كمیت آن! خیلی حرف است ها؟!!