معنا، اقسام و مراتب رزق و روزی

ولایت یعنی چه؟ یعنی خروج از خود و جایگزینی امام به جای خود، این معنا معنای ولایت است. انسان از خودش بیاید بیرون، از اراده خودش بیاید بیرون، از اختیار خودش بیاید بیرون و به جای او حالا كه در آمده باید چی را بگذارد؟ یك چیزی باید پر شود، آن چیزی كه باید پر شود می‌شود چه؟ اراده امام، اختیار امام و میل و رغبت امام علیه‌السّلام. آن باید بیاید به جای آن تا آن وقت این عمل انسان جان پیدا كند، قدرت پیدا كند كه انسان را عبور بدهد و از كثرت بیرون بیاورد و به تجّرد ببرد و الّا جان ندارد قرأ القرآن و وقف عنده، همین قرآن را می‌خواند، قرآن را می‌خواند.

الآن این قدر حافظ قرآن وجود دارد، اصلًا نه آیه را می‌فهمد چیست نه معنایی، حافظ قرآن است صدایش هم خوب است.

خب خیال می‌كنم دیگر صحبت امشب به این مقدار دیگر كفایت كند و انشاءاللَه تتّمه مطالب برای مجلس بعد. شاید هم خب بالاخره صلاح بر این بوده كه از آن چه را كه ما در نظر داشتیم فاصله بگیریم و مسائل دیگری به اصطلاح بیاید. علی كلّ حال هر چه از دوست می‌رسد نیكو است، بله هر چه از دوست می‌رسد نیكوست و این مجالس و محافل هم برای همین قضیه است، برای همین مطلب است. در همین مجلس خودمان اگر نیتّمان، نیت همین آمدن و یك مجلسی داشتن و این كه ترك نشود، ترك نشود، یك وقتی ترك بشود و فلان. نگهش داریم. بعضی‌ها هستند فرض كنید كه توصیه می‌كنند به فرزندانشان از معمّمین از اینها خیلی دیده شده، شنیده شده، نگذار این لباس كه تا به حال بوده، این لباس با عدم تعمّم و تلبّس شما بخواهد این دیگر از بین برود، این بمان، در خانواده بماند فرض كنید یك نفر هم این طور معمّم یكی پس از دیگری، كسی كه می‌خواهد به لباس اهل علم دربیاید نباید به این فكر باشد كه این نسل اندر نسل ما عالم بودند حالا بخواهیم این قضیه را نگه داریم، اینها بازی است. خودت باید ببینی چه می‌فهمی‌و چه راهی را انتخاب می‌كنی و برای چه این كار را می‌كنی! به آن كه حالا قبلًا بودند، حالا بودند. این مجالس باید بر این اساس تشكیل بشود، آمدن باید بر این نیت باشد كه انسان بیاید و نیتّش را خالص كند و ببیند كه خداوند چه تقدیر می‌كند، چه تقدیر می‌كند؟ هیچ وقت من یعنی غالباً این طور بوده دیگر، وقتی كه می‌آیم در این جا خب یك مطالبی در ذهنم هست، تصوّراتی می‌كنم كه مطلب در حول و حوش اینها ولی در عین حال می‌گویم كه شاید رفت قضیه یك جور دیگر شد. در این فكر كه همان مسائل را دنبال كنم و دورش بگردم در همان صحبت خیلی به این مسائل. البتّه خب حالا ما خیلی هم از خودمان تعریف نكنیم. شاید هم این هم خودش نوعی اسمش را بی بندوباری بگذاریم، معلوم نیست. قصدمان از این چه باشد و از این مسائل ولی علی كلّ حال ما میگوییم خدایا هر چه خودت آوردی و هر چه بود همان و مقصودم همان است.