معنا، اقسام و مراتب رزق و روزی

آمد به زنش گفت: هر چه می‌خواهی، هر جا می‌خواهی بروی، هر جا هر كار می‌خواهی بكن، ما رفتیم، تمام شد. آن مجلس سیدالشهدا همان خیمه فرستادن دنبال زهیر است، همان است.

آن مجلسی كه در آن اسم سیدالشّهدا هست بدون این دلقلك‌بازیها و تئاتر بازیها كلّه را این جوری این جوری می‌كنند، میكروفون را می‌اندازند هوا، نمی‌دانم فرض كنید كه دو پشتك می‌زنند! نه. آن مجلسی كه با آن خصوصیات كه مال سیدالشّهدا علیه‌السّلام هست و این حرفها. آن چی؟ آن همان خیمه است، همان دعوت است، همان فرستادن دنبال زهیر بن قین است، خیمه همان است. آن موقع خیمه این جوری بود. با پارچه و چوب و فلان بود، الآن با تیر و تیرآهن و گچ و آجر است. همان است، تفاوتی نمی‌كند. حالا كه در این مجلس آمدیم چه نیتّی می‌خواهیم بكنیم؟! می‌گوییم: خدایا آن چیزی كه به درد ما می‌خورد نصیب ما كن. حالا منبری حرفی به دهانش بیاید كه به درد ما بخورد، ذاكر یك چیزی بیاید بگوید یا نه اصلًا نه به این كار داشته باشد، نه به آن كار داشته باشد، خود سیدالشّهدا آن هم كه به دهانش آمده آن را هم سیدالشّهدا دارد می‌گذارد، اخلاص داشته باشد، آن می‌گذارد از آن جا می‌آید، نداشته باشد برمی‌دارد ... چیزهای دیگر می‌آید. وقتی كه می‌خواهیم وارد مجلس سیدالشّهدا بشویم، وارد مجلس امام رضا بشویم، ائمه علیهم السّلام، تولّد و شهادت، چه در ولادت ایشان چه در شهادت ایشان یا در مجلسی به عنوان امام رضا، اصلًا نه ولادت و اینها دارد، به اسم امام رضا یك شبی می‌خواهیم ذكری بشود، ذكر اهل بیت بشود، حتماً مگر لازم است كه ولادت باشد؟ این مجلس چه می‌شود؟! می‌شود خیمه امام رضا خیمه امام سجّاد، خمیه امام جواد، می‌شود این. حالا وارد این می‌خواهیم بشویم یعنی چه؟ بسته به نیت ما دارد. گر گدا كاهل بود، قضّیه این است. با چه نیتّی وارد می‌شویم، با هر نیتّی كه وارد می‌شویم به همان مقدار به ما سهمّیه می‌دهند، به همان مقدار نصیب می‌دهند، می‌دهند. امتحان كنید ببینید می‌دهند یا نمی‌دهند؟!