دیدگاه اهل معرفت نسبت به مساله تغذیه وکیفیت بهره‌مندی از نعمات الهی

چند شب پیش رفته بودیم یك جا منزل یكی از دوستان در یكی از شهرستانها، حالا اسمش را نمی‌بریم، بالاخره رفته بودیم. و عدّه‌ای بودیم تقریباً حدود هفت یا هشت یا ده نفری بودیم، و این بنده خدا خیلی محبّت كرده بود، خیلی، خودش، عیالش، با عشق و با محبّت، خیلی واقعاً دیگر آن چه كه شرط محبّت و لازمه آن هست دیگر در حال و هوای خودشان فراهم كرده بودند. بعد از غذا شروع كرد ایشان به عذرخواهی كردن، نمی‌دانم آقا اهل بیتمان آن طور، خلاصه سر حال نبود، و نمی‌دانم فرض كنید كه بالاخره قابل شما را ندارد وفلان و این همچنین مسائل و تعارفاتی كه متداول هست و اینها. خلاصه ایشان مطالبشان را فرمودند و بعد من گفتم:

خب این یك فرصتی پیش آمد كه من یك مسئله‌ای را خدمت رفقا به عنوان یك برنامه سلوكی عرض كنم و یك دستورالعمل سلوكی عرض كنم و آن این است كه ما نعمت خدا را چه می‌دانیم؟! آیا نعمت خدا فقط نان سنگك دو آتشه خشخاش دار و از این چیزها كه می‌ریزند، كنجددار دو طرفه، خلاصه با طُمطُراق و فلان و این مثلًا در برنج برنج، دم پخت زعفرانی، خلاصه دم سیاه و ته سیاه و سرسیاه، از این به اصطلاح كه عطرش چه بشود و تیهو و قرقاول و اینها نعمت خدا است؟! فقط همین است! حالا اگر این نان سنگك خشك شد، این از نعمت خدا بودن ساقط می‌شود یا نه، همان است؟ نعمت، نعمت است دیگر! یا فرض كنید كه اگر این برنج حالا برنج مثلًا آن مرغوب به آن كیفیت نبود، یك درجه پایین‌تر بود، این دیگر نعمت خدا نیست، از كجا آمده؟ پس این برنج از كجا آمده؟! این از هر جا آمده، از هوا هم بیاید، باز از ملك خدا كه خارج نیست! حالا این نوعش نیست، این نوع است. درست؟!

چرا ما باید دو دیدگاه متفاوت داشته باشیم نسبت به نعمت‌های پروردگار؟! كه یك نعمت را نعمت بدانیم و یك نعمت را نعوذ باللَه، نعوذ باللَه چه بگویم، نقمت بدانیم یا این كه اصلًا مورد توجّه قرار نگیرد. یعنی ما آن نعمت كه برنج زعفرانی كذا و كذا آن قابلیت ما را دارد ولی اگر برنج فرض كنید كه مرتبه پایین‌تر بود و به آن كیفیت نبود، آن برنج قابلیت ما را ندارد! این از كجاست؟! آیا این دوئیت و شرك نیست؟! اگر نان، نان سنگك دو آتشه كذا باشد، این قابلیت ما را دارد! اما اگر همین نان خشك بشود، هیچ فرقی نكرده، فقط رطوبت آن گرفته شده، رطوبت آن كه گرفته شود می‌گذارند آن را در جعبه، فردا كه نمكی و فلان می‌خواهد بیاید، میدهند ببرد. دیگر كسی به آن توجّه نمی‌كند. در حالی كه خب این همان خاصیت را دارد، همان فایده را دارد، همان به اصطلاح خصوصیت را دارد. چرا ما اسم نعمت بر او نمی‌گذاریم اما بر این می‌گذاریم؟! این اختلاف دیدگاه از كجاست؟ این اختلاف مال كثرت است، مال دو دیدن است، مال دوئیت است، مال التذاذات نفس است، نه مال خود خصوصیت شی‌ء خارج، شی‌ء خارج كه تفاوتی نمی‌كند، شی‌ء خارج، شی‌ء خارج است.