دیدگاه اهل معرفت نسبت به مساله تغذیه وکیفیت بهره‌مندی از نعمات الهی

واللَه العظیم قسم می‌خورم نسبت به خودم و قسم می‌خورم دیگر، قسم جلاله می‌خورم كه خلاصه قسم خلاف كفاره دارد! واللَه و باللَه العظیم خود من این فقره را كاملًا احساس می‌كنم، همین كلمات امام سجّاد را، همین تعابیر امام سجّاد را واللَه می‌بینم مخاطب امام سجّاد من هستم! واللَه قسم می‌خورم! قسم می‌خورم دیگر، شوخی ندارم، نیاز به تواضع و این حرفها نداریم. واقعاً می‌بینیم این امام سجّاد این دعای ابوحمزه را برای من گفته، حضرت برای من فرموده، مخاطب یعنی مصداق، مصداق این عبارات امام سجّاد، مصداق این كلمات، مصداقش خود من هستم! به كسی هم كاری ندارم! وقتی كه من این را احساس می‌كنم، آن وقت چطور می‌توانم رفتار خودم را دیگر توجیه كنم؟ چطور می‌توانم كردار خودم را به یك نحوی جدا نگه دارم و از سایر افراد فاصله بگیرم، چطور ممكن است؟

من اگر رفقا در نظرشان باشد، سال گذشته نسبت به این كه امام سجّاد پارسال بود یا این كه سال گذشته؛ پیرارسال بود نمی‌دانم خب الان یكی از اشكالات جدی كه هنوز كسی نتوانسته یك توجیه صحیحی برای آن پیدا كند این است كه امام سجّاد چطور این حرفها را زده؟! حالا نه تنها امام سجّاد، غیر ائمه هم بودند، در دعاها فلان، حالا بخصوص امام سجّاد، همین امام سجّاد در مقام عصمت، در مقام عصمت مطلقه، عصمت مطلقه می‌دانی یعنی چه؟! عصمت مطلقه یعنی تصوّر مرجوح بر راجح در هیچ مرتبه‌ای از مراتب وجودی ممكن نیست، نه در مرتبه ظاهر، نه در مرتبه مثال، نه در مرتبه ملكوت، نه در مرتبه معنا، نه در مرتبه سرّ، در هیچ مرتبه از مراتب وجودی تصّور وجود، نه تنها وجود مرجوح، ترجیح مرجوح بر راجح بلكه تساوی الطرفین متصور نیست. این معنا، معنای عصمت مطلقه است. یعنی در هر نقطه تصرّف امام، كردار امام، گفتار امام، فكر امام، تصّور امام، در هر نقطه آن را كه او انجام میدهد دارای رجحان است، رجحان ملزمه، یعنی رجحانی كه سدّ ثغور شده و صرفاً فقط آن به قول فلاسفه آن حیازت شرایط وجوب را كرده با سدّ ثغور احتمالات عدم، درست این معنا، معنای عصمت مطلقه است در امام سجّاد. چطور امام سجاد این مطالب را می‌گوید، خب یك مشكله‌ای است!