دیدگاه اهل معرفت نسبت به مساله تغذیه وکیفیت بهره‌مندی از نعمات الهی

 این در اینجا مسئله، مسئله‌ای است كه مورد توجّه است لذا ما می‌بینیم كه بزرگان همیشه به این كیفیت بوده‌اند. ائمه هم این جور بودند. اینطور نبوده، هر چه بوده می‌آوردند! یك روز چیز بهتر بوده، یك روز نه، پایین‌تر بوده، همان را می‌آوردند. این طور نبوده، این اصحابی كه فرض كنید می‌رفتند منزل ائمه فرض كنید آن جا رطب است می‌گفتند: چه رطب عالی است! تعریف می‌كنند، گاهی اوقات می‌گفتند: نه، رطب، رطب متوسطی است! هر دو را امام می‌رفته در بازار یا خادمش را می‌فرستاده، آن بود آن را می‌گرفت، نبود آن یكی را می‌گرفت می‌آورد. این كه حتماً به خادمش بگوید نه، حتماً برو آن جنس پایین‌تر را بگیر! نه، این حرفها نبوده. یا این كه بگوید حتماً برو جنس بهتر اگر نبود نگیر، نه، این هم نبود. هر جور بود و به هر كیفیت بود به نعمت خدا به یك نظر نگاه می‌كردند. حالا آن نعمت خدا در یك وقت آن طور مهّیا می‌شود، یك وقت آن نعمت به این كیفیت مهّیا می‌شود. این كلید حل بین دو نحوه دیدگاهی است كه ما آنها را در زندگی بزرگان مشاهده می‌كنیم و از مطالب آنها هم ما می‌شنویم.

 این كه مرحوم قاضی می‌رفتند و كاهوی پلاسیده را سوا می‌كردند نه به خاطر این كه از كاهوی غیر پلاسیده بدشان می‌آمد! نه، چون بخاطر رعایت آن شخص! و خودشان هم می‌فرمودند: چون این شخص،