دیدگاه مکتب عرفان نسبت به مساله تغذیه و پرهیز از افراط و تفریط (٢)

پس نه خیلی این جا مسائلی است خیلی واقعاً عجیب است من همین طور كه صحبت می‌كنم یاد خاطراتی می‌افتم از بزرگان از كلمات آنها كه در این زمینه می‌گفتند حالا می‌فهمم كه آنها مقصودشان چه بود، ما خیال می‌كنیم كه تمام عظمت خدا از این جا تا این سقف است و این سقف را هم دیدیم تمام شد دیگر!! حالا دیگر بعدش چیست؟ این را هم دیدیم سفید است و گچ است من فقط این را به شما بگویم كه آن صادر اوّل كه رسول خدا و علّت همه كائنات است تا الآن یعنی الآن كه خب دیگر جنبه مادی است و جنبه مادی معنا ندارد آن چه كه تاكنون در جمال خدا سیر كرده این مقدار است این مقدار است در بی نهایت یعنی اگر هر روز رسول خدا بگوید ربّ زدنی فیك تحیراً خدایا تحیر من را بیشتر كن باز فردا همین را می‌گوید اگر ببیند خب دیگر معنا ندارد كه خب چه را بیشتر كند این لیوان آب است من خوردم و سیر شدم و تمام شد و رفت تا دو یا سه ساعت دیگر نیاز به آب ندارم دیگر تمام.

ولی این چه مسئله‌ای است كه رسول خدا دیده است؟ با این همه مسائل و با این همه مطالب كه لولاك لما خلقت الافلاك و صادر اوّل و مقام علمیت اطلاقیه او ـ البته نسبت به ما سوی‌اللَه ـ این چه دیده كه رسول خدا می‌گوید خدایا هر روز به واسطه دیدن كمالت و جمالت و افزونی علم، تحیر من را بیشتر كن خب اگر رسول خدا به یك مرتبه برسد و در آن مرتبه دیگر نهایتی نباشد و علم او به یك مسئله‌ای به یك حدّی برسد خب دیگر تحّیر معنا ندارد، می‌گوید خب این را دیگر فهمیدیم دیگر اگر یك معلّم یك درسی را فردا تكرار كند مردم چه می‌گویند بچّه‌های كلاس چه می‌گویند؟ می‌گویند آقا این را دیروز گفتی دیگر برای چه امروز می‌گویی؟ اگر این هر روز بیاید سر كلاس یك چیز جدید بگوید می‌گویند هان! عجب! فردا بیاید، پس فردا بیاید، هان، هی جدید اینها هی تحیرشان اشتیاقشان هی اضافه می‌شود می‌رود بالا اما اگر همان حدّ باشد ....،