دیدگاه مکتب عرفان نسبت به مساله تغذیه و پرهیز از افراط و تفریط (١)

 مجرد است كه شخصی آمده بود پیش مرحوم قا ضی كه ایشان درخواست كرده بود كه ذكری بدهند كه ایشان چشمش به زنها نیفتد و ایشان هم یك ذكری داده بودند و شخص همین كه چشمش به نامحرم می‌افتاد چشم خود به خود بسته می‌شد، خب این كه فایده ندارد، این كه فایده ندارد، این تا آخر همین می‌ماند، همین، یعنی در هر رتبه ای كه هست در همان رتبه می‌ماند و دیگر ترقی ندارد، همان طور می‌ماند، خب بله آجر هم نگاه نمی‌كند، تو با آن آجر در این قضیه تفاوت ندارید، شما یك آجر را در كنار یك زن قرار بدهید در كنار یك مرد قرار بدهید مگر این آجر رشد می‌كند؟ آجر آجر است انسان در یك همچنین موقعیتی آجر است، هیچ فرقی نمی‌كند همین طور انسان بیاید و به این نحوه بخواهد خود را در حصن قرار بدهد، هیچ ثمری بر این مسئله مترتب نمی‌شود، لذا بزرگان فرموده اند كه سلوك بیش از نود درصدش به مراقبه برمی‌گردد، ده درصدش به مسائل دیگر كه عبارت است از ذكر و ورد و صلاة اللیل و سَهَر و امثال ذلك كه نسبت به آنها هم انشاءاللَه بعداً عرایضی خدمت رفقا عرض می‌شود.

 نود درصد سلوك عبارت است از مراقبه، نود درصد سلوك عبارت است از مواظبت، چرا این قدر بزرگان تأكید می‌كردند بر این كه انسان نباید در ارتباطات خودش عصبانی بشود؟ چرا تأكید می‌كردند؟ به خاطر این كه یك عصبانیت در روز تمام كارهای شب را از بین می‌برد، همه را صاف می‌كند، از بین می‌برد، اگر تازه آدم را بدهكار نكند، تمام آن مسائل همه از بین می‌رود، یك دل شكستن مومن همه مطالب شب را از بین می‌برد، اضافه هم بدهكار می‌كند انسان را، یك خلاف گفتن و ضبط لسان نكردن تمام زحمات شب را از بین می‌برد و خدا نیاورد روزی را كه انسان هم آن اعمال شب را انجام بدهد و هم مراعات مسائل روز را نكند، كم كم این تبدیل می‌شود به یك موقعیت و موضع تثبیت شده در نفس كه این موضع و موقعیت تثبیت شده، ای كاش از اول نبود، یعنی آن مسائل شب می‌آید و راه را برای خلاف در روز هموار می‌كند برای نفس، این خیلی مسئله، مسلئه مهمی است، یعنی ای كاش انسان نسبت به مسائل شب قیام نداشت، نماز نمی‌خواند، صلاة اللیل نداشت، اذكار نداشت.