کیفیت تأثیر غذا بر روح و ملکوت افراد

 دارد، با قلمم كار دارد، با زبانم كار دارد، با فكر و تخیلم كار دارد، با همه چیز با تمام شراشر وجود من كار دارد، این خدا، وقتی كه این خدا را من بشناسم آن وقت دیگر هر حرفی نمی‌توانم بزنم، هر مسئله‌ای را می‌توانم جایی بگویم؟ ما به خاطر این كه حرفمان به گوش فلانی نرسد نمی‌گوییم، وقتی كه حرف از دهان برآمد دیگر كنترلش در دست ما نیست، خیلی باید مواظب باشیم هر چیزی را نگوییم.

 در روایت داریم كه انسان حاكم بر كلامش هست تا وقتی كه این كلام در دهان باشد و وقتی كه كلام از دهان درآمد آن گاه اسیر كلام است نه دیگر حاكم بر كلام و هی این طرف می‌دویم آقا این كه این حرفی كه زدم به گوش این نرسد ها، می‌گوید نه ببخشید من به دو نفر گفتم، حالا برو آن دو نفر ....

 مَن عَرَفَ اللَه وَ عَظَّمَه و خدا را تعظیم كند و مقام عظمت پرودگار را به دست بیاورد و بفهمد كه این خدا كیست و چیست و خدا را در جای خود بنشاند، دیگر مگر می‌تواند تخطّی كند؟ مگر می‌تواند؟ مگر می‌تواند تخطّی كند؟ این اولیاء خدا بعضی از اوقات مجبور می‌شوند آن چه كه ...

 ما سابق، یك وقتی ما در خدمت مرحوم آقا بودیم رضوان‌اللَه‌علیه من به ایشان عرض كردم كه خب شكّی ما نداریم در این كه خلاصه بزرگان یعنی خود شما اینها می‌توانند مسائل را برای افراد به یك نحوی روشن كنند، چشمه‌هایی نشان بدهند، رفتارهای غیرعادی انجام بدهند، تا اینكه آنها یك مقداری به خودشان بیایند، مواظب باشند، آخر وقتی كه یك مقداری چیز نكنند آدم اشتباه می‌كند، اشتباه می‌گیرد دیگر، ایشان فرمودند: آقا سید محسن این دو تا را هم كه داری می‌بینی دیگر به خاطر ناچاری است كه خیال نكنند كه این جا خبری نیست و الّا انجام دادن هر یك از اینها در روز قیامت حساب و كتاب دارد، یعنی تو خیال نكن حالا فلان شخص آمد پیش من و من گفتم كه بله، آقا یك همچنین تفكرّاتی صحیح نیست، یا مثلًا بیاید پیش من بگویم كه دیروز فلان كار را انجام دادی، اولیاء خدا كه این مطالب را گاهی بیان می‌كنند از روی اضطرار است و از روی ناچاری گاهی دست به یك همچنین مسائلی می‌زنند كه طرف خیال نكند كه اینجا مثل سایر جاهای دیگر است، هر غلطی دلش می‌خواهد بكند و الّا عار است برای آنها كه خارج از مجرای ظاهر كاری انجام دهند. من احساس می‌كنم این مسئله را كه چطور مرحوم آقا، یعنی وقتی كه آنها یك همچنین كاری انجام می‌دهند، انگار خیلی باید به خودشان فشار بیاورند تا این كه از آن مجرای ظاهر خودشان را خارج كنند و خارج از آن مجرای ظاهر یك مسئله‌ای را مطرح كنند.