تبیین صحیح معنای «زهد و تقوا» و حکمت تشریع مساله ازدواج

آن چرا كه نظام تكوین برای انسان آن نظام را مقرّر كرده است بر اساس همان نظام انسان باید حركت كند، بر اساس همان وضعیت باید حركت كند، در راه خدا صعوبت وجود ندارد، صعوبت یعنی برخلاف صلاح و برخلاف آن منفعت واقعی كه بر انسان مترتّب است انسان حركت بكند، این معنا معنای صعوبت است، وقتی كه به شما دستوری بدهند كه آقا بر طبق این دستور تغذیه داشته باشید آیا این صعوبت است؟ وقتی به شما دستور بدهند كه در طبق این دستور فرض بكنید كه حركت داشته باشید، یا توقّف داشته باشید صعوبت است؟ وقتی به شما دستور بدهند كه بر وفق این دستور به مسائل شخصی و مسائل اجتماعی بپردازید این صعوبت است؟ یا این كه انسان سر خود انجام بدهد و بعد با هزار خطر مواجه بشود كدام صعوبت دارد؟ كدام صعوبت دارد؟ این مسئله بسیار مسئلة مهمی است كه چگونه است كه در راه خدا و در مسیر خدا و مسیر سلوك‌نفسانی آن راهی را كه در اختیار انسان قرار می‌دهند سهل‌ترین، آسان ترین، بی‌خطرترین و بدور از موانع و بدور از آن پیامدها و تبعاتی كه سایر خطوط و سایر مسیرها و سایر راهها، دامن پویندگان خود را می‌گیرد، است، این راه آسانترین راه است.

نه به معنای بیخیال بودن، بی‌اعتنا بودن، بی‌توجه بودن، مهمل بودن، كسل بودن، بلكه در عین توجّه، در عین موشكافی كردن و یك یك قضایا و مسائل را بررسی كردن و بر طبق همان ملاكها و مناطهایی كه در اختیار این پویندگان مسیر خدا قرار دادن حركت كردن است، بی‌خیال بودن نیست، بی‌خیال بودن، لاابالی بودن، بی‌اعتنا بودن، این مال جُهّال است، این مال عوام الناس است كه به هر بادی به همان سمت به حركت درمی‌آیند و با هر وزشی اختیار خود و عنان انتخاب خود را از دست می‌دهند، بلكه، در راه خدا و در مسیر بزرگان هر قدمش اختیار است و انتخاب، نشستنش انتخاب است و بلند شدنش انتخاب است، نه در آن جایی كه باید نشست برمی‌خیزند و نه در آن جایی كه باید حركت كنند می‌نشینند، این مسیر سهل‌ترین، بی‌دغدغه‌ترین، معتدل‌ترین و آسانترین و موزون‌ترین راهی است كه بزرگان در اختیار قرار داده اند، تجربه‌اش هم دیدیم، خودمان هم به چشممان دیدیم، در آن مسائل، گذشته، حال، آینده تمام آن چه را كه بالاخره هر كسی به راهی می‌رود، هر كسی به صراطی می‌رود، ما تجربه كردیم و دیدیم كه چگونه متابعت ملاكهای اولیای خدا و چگونه پیروی از آن دستورهایی را كه در طول مدت دهها سال از بزرگان شنیدیم و تجربة شخصی آنها را به خاطر سپردیم و آن چه را كه برای سعادت و برای عافیت، عافیت واقعی، عافیت نفسانی، عافیت روحی، اللَهم إنی أسئلك العافیه نشنیدید در ادعیة امام سجاد علیه السلام، امام صادق علیه السلام، می‌فرمایند: اللَهم انی اسئلك العافیی، عافیت یعنی چه؟! یعنی محفوظ ماندن از خطرات، محفوظ ماندن از توهّمات، محفوظ ماندن از تخیلاتی كه دیگران آن توهمّات و تخیلات را تعقلات می‌پندارند، از آنها انسان محفوظ بماند، این را می‌گویند عافیت، انسان در هر راهی كه می‌رود در آن راه با وجدان راحت برود، آخ چرا این كار را كردم در آن نباشد، آخ ای كاش این كار را نمی‌كردم، هان ای كاش این كار را نمی‌كردم، ای كاش این كار را می‌كردم، ای كاش، ای كاش باعافیت منافات دارد، آن مسیری را كه بزرگان آن مسیر را برای انسان قرار دادند، خب آن مسیر چیست؟ غیر از مسیر متابعت از حق است؟ مگر آنها برای ما دلسوز نیستند، مگر چه نفعی آنها می‌برند آنها كه می‌گویند از این جا حركت كن، از این جا حركت نكن، دنبال این باش دنبال آن نباش یا این كه دنبال هیچ كدام نباش، هان؟ آنها چه نفعی می‌برند؟ چه نفعی متوجه آنها می‌شود؟ كی انسان می‌فهمد؟ آن وقتی كه قضایایی می‌گذرد مسائلی كه اتفّاق می‌افتد بعد می‌گوید عجب، ای كاش ما گوش می‌دادیم، ای كاش ما به این مسائل توجّه می‌كردیم، حالا وجدانمان هی ما را سرزنش نمی‌كرد، حالا وجدانمان به ما نهیب نمی‌داد، آن موقع، آن موقع.