
سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (3)
چگونه امام سجاد علیه السلام با وجود دارا بودن مقام عصمت مطلقه به خود نسبت گناه می دهند. 1 امام علیهالسّلام در مقام مناجات با پروردگار متعال همواره در حیثیت وجودی خود، حقیقت گناه و ابتعاد را می یابد. 2 عارف کامل همیشه به جنبه عبودیّت و مسکنت حقیقی خود توجه دارد. 3 چگونگی تأثیر پوشش و لباس بر حالات نفسانی انسان. 4 تأکید بزرگان نسبت به عدم پوشیدن لباس سیاه. 5 اولیاء و بزرگان آمدهاند تا أنانیّت و استکبار نفوس افراد را از بین ببرند. 6 خلوص و صدق امیرالمومنین علیهالسلام برای دشمنان آن حضرت تا روز قیامت نیز قابل انکار نمیباشد. 7 عدم تفاوت حال امام علیه السلام در خلوت و جلوت. 8 توضیحی در ارتباط با حقیقت و واقعیّت شخصیّت امام معصوم علیه السلام. 9 امام علیهالسلام خود را در قبال پروردگار متعال صفر می پندارد و فرمایش نبیّ أکرم (الفقر فخری) اشاره به این حقیقت دارد. 10 آفتی که اهل علم را تهدید می کند أنانیّت در قبال حق است.
سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (3)
توضیحات:
چگونه امام سجاد علیه السلام با وجود دارا بودن مقام عصمت مطلقه به خود نسبت گناه می دهند. 1 امام علیهالسّلام در مقام مناجات با پروردگار متعال همواره در حیثیت وجودی خود، حقیقت گناه و ابتعاد را می یابد. 2 عارف کامل همیشه به جنبه عبودیّت و مسکنت حقیقی خود توجه دارد. 3 چگونگی تأثیر پوشش و لباس بر حالات نفسانی انسان. 4 تأکید بزرگان نسبت به عدم پوشیدن لباس سیاه. 5 اولیاء و بزرگان آمدهاند تا أنانیّت و استکبار نفوس افراد را از بین ببرند. 6 خلوص و صدق امیرالمومنین علیهالسلام برای دشمنان آن حضرت تا روز قیامت نیز قابل انکار نمیباشد. 7 عدم تفاوت حال امام علیه السلام در خلوت و جلوت. 8 توضیحی در ارتباط با حقیقت و واقعیّت شخصیّت امام معصوم علیه السلام. 9 امام علیهالسلام خود را در قبال پروردگار متعال صفر می پندارد و فرمایش نبیّ أکرم (الفقر فخری) اشاره به این حقیقت دارد. 10 آفتی که اهل علم را تهدید می کند أنانیّت در قبال حق است.
سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (3)
4برای مجالس ترحیم یا به قول امروزیها بزرگداشت، خیلی بزرگداشت، حالا میگوییم ترحیم ما قدیمی هستیم میگوییم ترحیم، حالا امروزیها بزرگداشت میگویند، چیزهای دیگر میگویند، نمیدانم چیزهایی كه درآمده در این مجالس ترحیم دلیلی ندارد كه فرض كنید كه صاحب عزا لباس سیاه بپوشد، برای چه لباس سیاه بپوشد؟ لباس سیاه به طور كلی مكروه است. فقط آنی كه از این استثناء شده است یكی عباء است، یكی هم عمامه؛ والّا لباسهای دیگر مكروه است و حتّی در نماز انسان نباید لباس سیاه بپوشد.
مرحوم آقا و بزرگان در منزل وقتی كه نماز میخواندند عبای سیاه حتی نمیانداختند، عبایشان عبای سفید بود، زرد بود، و نوع لباس تفاوت داشت در منزل و سایر جاها، حتی در مجالس جشن و اینها عبایشان فرق میكرد با سایر مجالس دیگر.
چرا بایستی كه لباس سیاه باشد، لباس، لباس عادی باشد، خوب از دنیا رفته كه رفته! خدا رحمتش كند، انسان باید طبق دستور حركت كند، دستوری كه نداریم كه بله در موقع وفات به اصطلاح دوستان این حكم استثناء میشود، اگر باشد خوب اشكال ندارد ولی نداریم، استثناء نداریم! حتی درباره ائمه لباس سیاه ما نداریم كه مستحب است انسان به خاطر اینكه عزا نشان بدهد، حزن خود را نشان بدهد در شهادت ائمه علیهمالسلام لباس سیاه باشد! نه، لباس سفید باشد، چه اشكال دارد؟ فقط درباره سیدالشهدا این كراهت برداشته شده است، آن هم نه اینكه مستحب است و خوب است و باید باشد. در عزای سیدالشهدا علیهالسّلام، پوشیدن لباس سیاه اشكال ندارد، منظور از اشكال ندارد یعنی كراهت ندارد ولكن لباس سفید هم انسان بپوشد، نه، این هیچ اشكالی ندارد و بالطبع به سنت عمل كرده.
بله، زدن چیزهای سیاه، پارچه سیاه، علامات سیاه، نه سیاه مطلق، حالا در آن سیاهی باشد، این اشكال ندارد همان طوری كه سنت بوده، در سیره ائمه علیهم السلام بوده، حضرت زینب سلام اللَه علیها دستور دادند، در موارد متعدد، در قضیه اربعین، در زمانی كه در شام بودند، در وقتی كه به مدینه آمدند و همین طور در سنت سایر ائمه، پس از واقعه عاشورا، مثل امام سجاد، امام صادق، امام رضا علیهالسّلام، ما میبینیم كه دستور دادهاند این پارچههای سیاه در منزل قرار بدهند، كه حكایت از عزا باشد ولی خودشان لباس سیاه نپوشیدند و لباس تیره، البته باید لباس، لباس تیره باشد در موقع عزا یعنی تیرهتر باشد، انسان خوب طبیعی است كه باید یك مقداری فرق بگذارد بین مجلس فرح و سرور امام علیهالسّلام و مجلس عزای امام، اما نه اینكه سیاه باشد، ما دستور برای سیاه نداریم و دأب بزرگان هم بر این نبوده است! درست؟! لباس باید لباس عادی باشد.
