سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

توضیحات:

چگونه امام سجاد علیه السلام با وجود دارا بودن مقام عصمت مطلقه به خود نسبت گناه می دهند. شرح فقره: اذا إذا رأیت مولای ذنوبی فزعت و إذا رأیت کرمک طمعت از دعای ابو حمزه ثمالی. 1 کلام امام معصوم علیه‌السلام عین صدق و واقع بوده و امام در خطاب با پروردگار متعال مسامحه و شوخی نمی‌کند. 2 تفسیر آیه شریفه «و الشعراء یتبعهم الغاوون» 3 مدح و تمجید ائمه علیهم‌السلام نسبت به افراد بر اساس موقعیت فعلی آنها می‌باشد نه گذشته یا آینده ایشان. 4 علی‌ابن‌ابی‌حمزه‌بطائنی وکیل امام موسی‌بن‌جعفر علیهماالسلام با انکار ولایت و امامت امام رضا علیه‌السلام مورد لعن حضرت و شیعیان واقع شد. 5 ظروف و شرایط خارجی مانع از به فعلیت رسیدن ظاهری بسیاری از خصوصیات و رذائل نفسانی که در کمون ذات افراد قرار دارد می‌شود. 6 پیامبراکرم صلی اللَه علیه وآله وسلم در مدح حسان‌بن‌ثابت به خاطر سروده نغز او در روز غدیر می‌فرمایند: در سرودن این اشعار روح الامین در قلب تو دمید و تو مؤیّد به روح الامین هستی مادامی که با ما اهل بیت می‌باشی. 7 از جمله افرادی که پس از رحلت پیامبر اکرم صلی اللَه علیه وآله وسلم علی رغم اعتراف به ولایت امیرالمومنین علیه السلام در روز غدیر میل به سمت خلفاء پیدا کرد حسان‌بن‌ثابت بود. 8 ذکر تشبیهی لطیف در بیان کیفیت زنده شدن روح و قلب افراد. 9 فزع در کلام امام سجاد به چه معنایی می‌باشد؟ 10 بیان علت و کیفیت فزع انسانها در روز قیامت بر اساس آیه ((لایحزنهم الفزع الاکبر(( 11 تفسیر آیه شریفه ((و کفی بنفسک الیوم علیک حسیبا(( 12 فرار انسانها از واقعیت و حقیقت وجودی خویش در دنیا سبب فزع ایشان می‌شود. 13 شرح و تفسیر کلام امیرالمومنین علیه‌السلام به مالک اشتر به عنوان حاکم مصر: بهترین اوقات خود را برای ارتباط با پروردگار قرار بده 14 صاحب اختیار و قیم دین امام معصوم علیه‌السلام می‌باشد و هر یک از افراد تنها باید براساس وظیفه و تکلیف خویش عمل نموده از دلسوزی‌ها و انجام امور خارج از تکلیف خودداری کنند. 15 بیان احوال افراد فاسق و کافر در هنگام قبض روح شدن. 16 چگونه امام سجاد علیه‌السلام با وجود دارا بودن مقام عصمت مطلقه و صدق محض در گفتار به خود نسبت ارتکاب گناهان می‌دهند؟ 17 سخن استاد طهرانی در ارتباط با لزوم داشتن خلوص نیت در انجام کارها. 18 اعمال خارجی افراد ملاک حسن و قبح و عقاب و ثواب ایشان نبوده بلکه نی

در حال بارگذاری...

00:00:00

پخش صوت

سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

13

یا مالك ما اینجا سه ساعت ایستادیم پشت صف!
به من چه مربوط است كه ایستادید؟ من چه كار كنم؟ بروید به خدا بگویید به جای یك مالك چهار تا مالك درست كند! یك، دو، سه، چهار، هر جای شهر یكدانه و بعد هم تقسیم بشویم، من یك نفر هستم وقتم محدود است. بیست و چهار ساعت من هم بیست و چهار ساعت است، یك ثانیه این طرف و آن طرف نمی‌شود، همان طوری كه شما گرفتاری دارید من هم گرفتاری دارم، من هم خیلی گرفتاری‌ها دارم، كه باید آن گرفتاری‌ها را در خلوت رفع كنم، نه در این شلوغی. ببینید «وَ اجْعَلْ لِنَفْسِكَ فِیمَا بَینَكَ وَ بَینَ اللَه أَفْضَلَ تِلْكَ الْمَوَاقِیت»¹ این كلام، كلام معجزه است، كلام‌أمیرالمؤمنین است. بهترین وقت، آن وقتی كه سرحالی، آن وقتی كه ارتباط بین تو و خدا قوی‌تر است، حالا خودت حساب كن ببین یك ساعت به غروب است، بین نماز مغرب و عشاء است، بین نماز ظهر و عصر است، بین‌الطلوعین است، خب بین‌الطلوعین كه بحثش جداست، آن یك بحث دیگر است، غیر از آن باید بین خود و بین خدا حساب باز كنی، بهترین وقتت را كه سر حالی، نفس تازه كرده‌ای، روحت تازه شده، باید برداری بگذاری، هزار نفر پشت درت جمع شدند جمع بشوند، هیچ كس نایستاده هیچ كس نایستاده باشد، برای تو نباید فرق كند! این می‌شود امیرالمؤمنین و آن هم می‌شود حاكمش، آن وقت این حكومت می‌شود حكومت اسلام.
آنكس كه بلند شود برود اول بین خودش و بین خدا ارتباط برقرار كند، از آنجا بگیرد و پر شود و بعد بیاید بین مردم خرج كند، آنچه را كه گرفته بدهد، آن چیست؟ آن بركات ولایت است، آن انوار ولایت است، آن نزولاتی است و نفحاتی است كه آمده، چون طبق دستور دارد انجام می‌دهد دیگر، طبق دستور، كثرت جمعیت، آخ دلم می‌سوزد، الان این مردم چه می‌گویند، می‌گویند كه این مالك از طرف علی آمد و به ما اعتنا نكرد، اینها می‌آید، اینها چیزهایی است كه می‌آید و می‌آید، این برای این كه مایه بگذارد، به حساب علی بگذارد، می‌آید چه كار می‌كند؟ دستوری كه علی داده انجام نمی‌دهد، آن وقت می‌بازد! أمیرالمؤمنین می‌گوید از من مایه نگذار، من به تو این را گفتم، به تو دیگر چه مربوط است؟ مردم هر چه می‌خواهند بگویند، مالك از طرف علی آمده خوب برای ما وقتش را نگذاشته، بگذار بگویند! تو باید وظیفه‌ات را انجام بدهی.
1. نهج البلاغه خطبه ٥٣