سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

ولایت این است! غیر از این باشد ما ولایت را قبول نداریم! آن دیگر ولایت نیست، آن همین كارهایی است كه در این دنیا دارد انجام می‌شود، امیرالمؤمنین كه عدل محض است بخاطر این است كه مسلمان و شیعه و سنی و یهود و نصرانی و مجوس سرش نمی‌شود، علی باطن صاف سرش می‌شود و عمل صالح سرش می‌شود! همین.

دروغ نگفتن سرش می‌شود، صداقت سرش می‌شود، گول نزدن سرش می‌شود، رك و راست بودن سرش می‌شود، اینها آن معیارهایی است كه معیار أمیرالمؤمنین بوده و با آن معیارها رفیق و غیر رفیق را از هم جدا می‌كند! خب رفیق من كی است؟ رفیق ما آن كسی است كه اینها را دارد، نارفیق من آن كسانی است كه اینها را ندارد، حالا بفرمایید.

یا علی، ما در دنیا مبلغ تو بودیم! 

برو گمشو، برو من می‌دانم چه خبر بوده، برو همان جایی و با همان افرادی كه آمدند در اول ارتحال پیغمبر در مقابل من ایستادند! برو! با همانها محشور خواهی شد، چرا؟ چون تو و آنها هر دو یك مسیر دارید، بفرمایید شما بیایید در این مسیر حركت كنید.

این گندمكارها و زراعتكارها و كشاورزها وقتی كه می‌خواهند گندم را از كاه جدا بكنند اینها سابق چه كار می‌كردند؟ الان هم هستند در دهاتها و این طرف و آن طرف، همه وقتی كه آنها را خرمن می‌كنند می‌گذارند با یك وسیله‌ای كه چند تا شانه و اینها دارد، در یك موقعیتی كه یك مقداری باد می‌آید، می‌آیند اینها را هوا می‌كنند، اینها را كه به هوا می‌كنند كاه یك طرف می‌رود، همان سمتی كه باد است، آن كه سنگین‌تر است، می‌ماند، می‌آید آن كه سبكتر است می‌برد، آن كه باد زورش به او می‌رسد می‌رود آن طرف، آن كه باد زورش به او نمی‌رسد می‌آید دوباره برمی‌گردد این طرف سر جای خودش، این قدر از این كارها می‌كنند تا اینكه گندم دیگر در یك موقعیت قرار می‌گیرد.