سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)

در غیر این صورت قتل مردم بیگناه، با سر در آتش جهنم است، چه شخصی كه می‌كشد، و چه شخصی كه دستور می‌دهد، هر دو در قعر جهنم قرار دارند. (و من قتل مظلوما) خیال نكند، حالا اگر یكی را كشتید و آن دستش به جایی نرسید، خونش هدر میشود، نخیر. (فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً) ما برای ولی دم او، سلطنت قرار دادیم: كه بیاید، و احقاق حق كند، توانست. توانست اگر نتوانست ولی او كیست؟ امام زمان حی ما است، آن ولی دم افراد بیگناهی است كه كشته می‌شوند.

در تفسیر این آیه داریم كه‌ (وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً) تعبیرش به سیدالشهدا علیه‌السّلام است كه: خداوند ولی دم او را امام زمان علیه‌السّلام قرار داده است. و لذا وعده به نصر می‌دهد (إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً) ما او را منصور قرار دادیم، نصر خود را پشت و پناه او قرار دادیم، و از آن طرف چون امام علیه‌السّلام ولی بر همه است كسی كه، ولی دم ندارد. امام زمان ولی دم او خواهد بود، آن وقت پدر او را در می‌آورد، آن كسی كه آمده و به ناحق قتل نفس كرده است، یا دستور به كشتن داده است، باید بداند كه طرفش امام زمان است. (وَ لا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَه) می‌آید جلو، آیه همین طور تا (وَ أَوْفُوا الْكَيْلَ إِذا كِلْتُمْ وَ زِنُوا بِالْقِسْطاسِ الْمُسْتَقِيمِ) و بعد همین طور (وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا) و بعد آیه دیگر، در تمام اینها امر به كار الزام، و نهی از كار مفسده انگیز، هر دو در این آیات است‌ (وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَ لَنْ تَبْلُغَ الْجِبالَ طُولًا) چه خبر است، این طوری واقعاً با تبخّر و تكبّر، داری در میان مردم حركت می‌كنی، تو كه نمی‌توانی زمین را با این پاهای سنگین خودت، بشكافی و همین طور، از قدرت تبخّر كه نمی‌توانی به كوهها، و اینها برسی.