سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)

آیا امام علیه‌السّلام می‌تواند بگوید همسایه من یكی دیگر است؟ خوب نمی‌تواند بگوید اگر بگوید دروغ است. كار حرام انجام داده است، امام می‌تواند بگوید پدر من یكی دیگر است امام می‌تواند بگوید فرض كنید كه من امرزو از منزل بیرون آمدم و این افراد را ندیدم یا این كه از منزل، امروز بیرون آمدم و این افراد را دیدم در حالتیكه ندیده فلان شخص را ندیده. بیاید بگوید من دیدم. خوب می‌گوییم یابن رسول اللَه شما كه ندیدی چرا می‌گویی من دیدم حضرت می‌گوید خوب من دارم در این مقام همین طوری دارم، صحبت می‌كنم. خوب همین طوری نداریم انسان یا راست می‌گوید یا دروغ می‌گوید، دروغ كه زیبنده امام نیست، زیبنده افراد عادی نیست، چه برسد به امام كه بخواهد.

پس این چه بوده قضیه كه امام علیه‌السّلام می‌فرماید: با این عبارت بله یك وقتی امام علیه‌السّلام می‌فرماید كه خدایا اگر دست مرا نگیری من به گناه می‌افتم درست، اگر توفیق تو شامل نشود همان طوری كه سیدالشهدا علیه‌السّلام فرمود در دعای صباح أمیرالمؤمنین علیه‌السّلام می‌فرماید: (الهی ان لم تتبع ان رحمه منك بحسن توفیق فمن السالك بی الیك فی هذه الطریق) اگر دست توفیق تو نباشد كی می‌تواند مرا به راه ببرد، خوب اینها درست، شیطان می‌تواند مرا رهزن باشد رفیق می‌تواند مرا بر كنار بگذارد از مسیر، اینها همه درست ولی امیرالمومین علیه‌السّلام بگوید من امروز فلان سرقت كردم از دیوار مردم رفتم بالا آمدم، پایین، فلان چیز را از منزل دزدیدم نمی‌شود، اصلا این حرف را بزند نكرده، وقتی نكرده چرا امام علیه‌السّلام می‌فرماید (اذا رأیت مولای ذنوبی فزعت) وقتی كه به گناهان خودم، آخر گناه نكردی شما، شما ترك اولی هم‌ انجام ندادی. شما كه سِرّت به سرّ پروردگار متصل است و نفس عملی كه از توی امام علیه‌السّلام سر می‌زند آن فعل خدای مجسّم است، در عالم تعینات و در عالم خارج چگونه این عملی كه عین ربط به ذات پروردگار است، جامه كدورت و ظلمت باید بپوشد و به عنوان یك عمل حرام در نفس جلوه كند، چطور ممكن است امام همچنین حرفی زده این طور حضرت فرموده، اگر نظر رفقا باشد در آن شبها عرض كردیم كه عملی كه انسان انجام می‌دهد یك جنبه تكوینی خارجی دارد كه آن جنبه تكوینی خارجی را گناه نمی‌گویند. یك عمل خارجی است الان من دارم صحبت می‌كنم این صحبت من الان در این جا نه گناه است نه ثواب هیچ كدام، یك صحبتی است دارد انجام می‌شود، الفاظی است كه در نفس خطور می‌كند، منتهی خیلی سریع در كنار هم قرار می‌گیرد، تركیب می‌شود به واسطه اراده به سلسله اعصاب منتقل می‌شود، و از راه زبان این الفاظ مطرح می‌شود این نه گناه است نه ثواب است.