سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)

حضرت هم می‌گوید خوب بكن خیال كردی حالا با این دستگیر كردن، مسئله تمام می‌شود بدبخت، تو خیال كردی با این قضیه مشكلت حل می‌شود، تو خیال كردی با این قضیه حكومت ابد این دنیا را پیدا می‌كنی، خاك بر سرت كنند، آن روزگاری كه خدا برای تو نوشته است یك ثانیه نه كم می‌شود نه زیاد می‌شود، میخواهی دستگیر بكنی احمق.

چقدر واقعا اگر مردم جدّی می‌گویم، اگر مردم یك جو عقلشان بیشتر بود، یك جو، نه بیشتر این قدر فقط، یك این قدر خیال می‌كنم كافی بود، گفتم این عقلی كه خدا به ما داده، مال این مسائل و حكومتهای ظاهری و رتق و فتق دنیا نیست، این عقلی كه خدا به ما داده است برای رسیدن به خودش است برای رتق و فتق ظاهری یك جو كفایت می‌كند این جو را هم این‌ها ندارند. چقدر می‌شود، یك گرم هم نمی‌شود، یك جو اگر كسی عقل داشته باشد كفایت می‌كند ظلم نكند، آدم نكشد، تجاوز نكند، حق هر كسی را بدهد، عدالت كند، همزیستی داشته باشد، در میان مردم به صلح و صفا و صمیمیت باشد، همین یك جو كفایت می‌كند آن بقیه‌ای را كه یك كوه خدا به ما داده است، یك جبل داده از او آن را برای خودش نگه داریم، یك جو برای این دنیا كافی است، الحمدلله یك جو را هم اینها ندارند، می‌گوید بلند می‌شوم، می‌یایم، دستگیر می‌كنم، بلند می‌شود می‌آید دستگیر می‌كند.

حضرت می‌گوید من را دستگیر می‌كنی خوب بكن تازه حضرت می‌آیند، در زندان الحمدلله، تا به حال با مردم سر و كله می‌زدیم، می‌آمدند در می‌زدند، مسئله می‌پرسیدند، حالا دیگر راحتیم، حالا دیگر ما را انداختند در زندان، خدایا یك جای خلوتی می‌خواستم پیدا كنم، آن هم خودت پیدا كردی، دادی به من، بعد حالا از این زندان به آن زندان، از این زندان به آن زندان تا آخر، واقعا چه مسائل شرم آوری انسان در این تاریخ مشاهده می‌كند، و خواهد كرد، چه مسائل چه مسائلی، برای این كه هر كاری كرد، دید موسی بن جعفر علیه‌السّلام دارد كار خودش را می‌كند، عبادت می‌كند، صبحها سر به سجده می‌گذارد، ظهر سر از سجده برمی‌دارد، ظهر سر به سجده می‌گذارد، غروب سر از سجده برمی‌دارد، اصلا كارش این است، این كسی كه ما سوی اللَه زیر نگینش دارد می‌گردد. حالا تو آمدی این را در زندان حبسش كردی ما سوی اللَه دارد زیر نگین او می‌چرخد، همینی كه سجده كرده، همین این، تو داری این را در زندان می‌اندازی، تمام ملائكه در اختیار این‌ است.