سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)

یك وقتی یكی نمی‌داند، خوب، این عملی كه این انجام داده سیئه است، سیئه چیه؟ آن نیت پلید و آن نیت خلاف و آن نیتی كه، بر اساس آن نیت، این زن بدبخت را به این روزگار نشانده كه، هم زندگیش رفته، هم چشمش، از بین رفته و آن پنج درصدی كه بود، آن پنج درصد هم از بین رفت. آن سیئه عند ربك مطروحا پیش خدا، آن سیئه مطروح است، و الا از نظر عمل، همین عمل را، اگر جایی دیگر انجام بدهی، نه عمل موفّقی هم بوده، خوب خود عمل، خود این چاقو، كه باز می‌كند. اول پرده را كنار می‌زند، بعد قرنیه را می‌شكافد، دور می‌دهد، در می‌آید. عدسی را درمی‌آورد، جایش لنز تمام اینها درست، این عمل چه می‌شود اشكال ندارد، این عمل عمل خوبی است. یك عملی است كه در خارج انجام می‌گیرد، شاید اگر یك فردی برای یادآموزی و تعلّم هم بود، بسیار از این عمل استفاده می‌كند. می‌گوید: یاد گرفتیم. ولی خدا پدر این را درمی‌آورد. می‌گویند: خدا چرا پدر این را در می‌آوری؟ من الان دارم نگاه می‌كنم، این خبر ندارد كه در دل این چه می‌گذارد، تو یك چیزی می‌بینی، من چیز دیگری را می‌بینم، تو مو می‌بینی و من پیچش مو، تو ابرو من اشارتهای ابرو، من چیز دیگر دارم در اینجا می‌بینم، آن سیئه است.

مرحوم آقا، این طوری آیات را تفسیر می‌فرمودند، می‌فرمودند: 

«خود این عمل حرام، خود نفس عمل، حرام نیست. آن جنبه باطنی كه پشت این قضیه است»

البته این بسیار تفسیر، تفسیر صحیحی است، و درست است و واقع هم همین است. ولكن یك چیزی حالا به نظر می‌رسد و آن این كه در آیه است. كل ذلك به همه اینها برمیگردد، حالا علی كل حال، این هم یك نكته دقیقی بوده كه: ایشان در اینجا ذكر كردند.

پس بنابراین، نتیجه‌ای كه گرفته می‌شود، كه انشاءاللَه ما وعده می‌دهیم كه اوفوا بالعهد ما كه این دفعه، در این جلسه عنوان این محقّق بشود، آن جنبه باطنی مسئله، آن گناه است.