سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)

2

أعوذ باللَه من الشيطان الرجيم‌
بسم اللَه الرحمن الرحيم‌
الحمدلله رب العالمين
و صلى اللَه على نبينا ابوالقاسم محمدصلّى اللَه عليه و آله و سلّم
و على آله الطيبين الطاهرين
و لعنه على اعدائهم اجمعين الى يوم الدين‌
آن بحث مستمر عنوان بصری را كه خدمت رفقا صحبتش بود، و این را مطرح نمی‌كنیم، و به آن وعده‌ای كه در شبهای ماه مبارك داده شده بود به آن، اگر خدا بخواهد جامه عمل بپوشانیم.
اگر رفقا در مباحث شبهای ماه مبارك در شرح دعای عالیه المضامین، ابوحمزه ثمالی پیگیری داشتند، به خاطر دارند كه صحبت در یكی از فقرات این دعا ناتمام ماند و در شب آخر ما وعده دادیم كه تتمه صحبت را در اولین جلسه، خدمت رفقا داشته باشیم.
صحبت ما در شبهای ماه مبارك در حول و حوش این فقره شریفه از دعای ابوحمزه بود كه حضرت عرضه می‌دارد اذا رأیت مولای ذنوبی فزعت و اذا رأیت كرمك طمعت وقتی كه به گناهانم نگاه می‌كنم حالت جزع و فزع و وحشت مرا فرا می‌گیرد.
خدمت رفقا عرض شده بود كه فزع با نگرانی تفاوت دارد، فزع با دلهره تفاوت دارد. فزع آن نهایت مرتبه پریشانی را می‌گویند، نهایت درجه وحشت را می‌گویند. در روز قیامت آیه شریفه نسبت به گناهكار نسبت به مومنین دارد (وَ هُم مِن فزعٍ یومئذٍ آمِنُون) یا بنابر بعضی از قرائتها (وَ هُم مِن فَزعِ یومئذٍ آمنون) هست كه مؤمنین از فزع روز قیامت در امانند، صالحین از فزع در امانند در روز قیامت در امانند نه از نگرانی در امانند، از دلهره و تشویش در امانند، از اشتغال ذهنی در امانند، از وحشت و دهشتی كه برای آنها دست می‌دهد در امانند، برای چی برای انسان وحشت پیدا می‌شود؟ برای چه باری انسان دهشت پیدا میشود، چون جهنم را در كنار خود می‌بینند، آن آتش جهنّم و آن لهیب جهنم، كه عبارت است از: نفس اعمالی كه انسان در این دنیا آن اعمال را در خلاف رضای الهی انجام داده است.