تاثیر اعمال و رفتار در صورت برزخى و جنبه ملكوتى نفس

خب در این ماه رمضان چه كار باید بكنیم؟ مشخص است دیگر. باید به نحوی انسان خود را در ماه رمضان آماده كند و مستعد كند كه بتواند قلبش را هر چه بیشتر صیقلی كند، چون بیشتر این نور را می‌گیرد در خود نگه می‌دارد. هر چه بیشتر بهتر! یك خطور باطل هم نكنیم به نفع ما است. حتی آن یك‌دانه خطور هم به ضرر ما است، آن یك دانه را هم نكنیم. خطور، نه اینكه عملی انجام ندهد، بلكه یك نیت خلاف هم حتی نكنیم، باز برای سرنوشت تأثیرگذار است، حتی یك‌دانه. تمام اینها همه حساب می‌شود، جمع می‌شود. خیلی خب حالا این شخص یك همچنین موقعیتی پیدا كرده، آینه‌اش آمادگی پیدا كرده، اینقدر استعداد پیدا كرده، اینقدر ما نور بتابانیم آن كه آینه‌اش بیشتر، نور را بیشتر كنیم، فوتونها را بیشتر كنیم، شدت را بیشتر كنیم، نور بیشتر كنیم. آن آینه‌اش كمتر است، نورش كمتر است.

دأب بزرگان این بود كه برای هر روز ماه رمضان یك مراقبه خاص خودش را بكند. وقتی كه داریم سحری می‌خوریم، مواظب این قضیه باشیم كه خلاصه امروز حسابش با دیروز فرق كرده و با فردا تفاوت خواهد كرد. غذاهای شبهه‌ناك نخوریم، هر جایی نرویم، هر صدایی را گوش ندهیم، فكر خودمان را از مسائلی كه به درد ما نمی‌خورد بیرون بیاوریم. تشویش و اضطراب در خود راه ندهیم. این حال و نفس خود را آماده و مستعد برای مسئله بكنیم. البته خب دأب بر این بوده كه به افطاری دعوت می‌كردند، چون ثوابش و آمدن و دیدن و جمع بودن بسیار خوب است، سنت است. افطاری دادن خیلی خوب است ولی همانطوری كه‌عرض شد نباید تحمیل بر عیالات باشد، نباید تضییق بر آنها باشد، نباید با كراهت بر آنها باشد. داعی ندارد كه انسان افراد زیادی را بگوید، یك نفر، دو نفر، سه نفر حالا بعضی از شبها یك رفیقش را با خودش بیاورد. یكی دو تا، هم ثواب مسئله را برده و هم به سنت عمل كرده و هم این كه از آن مسائل مازادی كه خیلی از اینها مسائلی است كه خارج از آن حقیقت این سنت قرار می‌گیرد و با تخیلات و توهمات خَلط می‌شود و شائبه پیدا می‌شود، انسان نسبت به آنها خود را بر حذر می‌دارد.