تاثیر اعمال و رفتار در صورت برزخى و جنبه ملكوتى نفس

اینها آقا جان مال خلاف كردن است. مال عمل خلاف انجام دادن است. مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَ مَنْ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً¹ «كسی كه یك نفس مومنه‌ای را به قتل برساند، مثل این است كه تمام دنیا را به خاك و خون كشیده است» و «كسی كه زنده كند یك نفس را، یك نفس مومن را، مثل این است كه همه را زنده كرده است. چقدر قضیه فرق می‌كند؟!

این مسئله ارتباط بین حقایق را در عالم وجود به هم نشان می‌دهد كه چطور در عالم وجود بین آن كسی كه در فلان كشور است، در فلان قاره است، در فلان جا دارد برای خودش در خیابان حركت می‌كند، و مورد تعرض واقع می‌شود، سرنوشت او با من كه در اینجا هستم و دارم با شما صحبت می‌كنم، به هم پیوسته است. تمام آنهایی كه در این جا هستند، همه با هم ارتباط دارند و با هم پیوسته هستند، این عمل می‌آید و نفس را می‌گیرد، كم‌كم آن جنبه عقلانی از بین می‌رود، جنبه نورانی از بین می‌رود، كم‌كم به جایش قساوت می‌آید، قساوت می‌آید، یكدفعه كه نمی‌آید، انسان اگر یك كار خلاف انجام بدهد اول كه هرهر و كركر نمی‌خندند، بلكه اول خودش را مذمت می‌كند و سرزنش می‌كند كه عجب غلطی كردم. چرا از خانه بیرون رفتم كه به این مسئله مبتلا بشوم. ما وقتی كه گناه می‌كنیم، چنین حالی برایمان پیدا نمی‌شود؟ حال ندامت برایمان پیدا نمی‌شود؟ اگر خوب بود كه ندامت ندارد! اگر اشكال نداشت كه دیگر ندامت ندارد! خب اشكال كه ندارد، دیگر مسئله‌ای كه نیست، دیگر چرا انسان پشیمان شود؟ وقتی كه انسان حجت دارد، حجت شرعی دارد، برایش حجت شرعی می‌شمارند، چرا پشیمان شود؟ چرا دیگر نفسش او را ملامت می‌كند؟ چرا؟ چون آن ملامت نفس با آن حجت شرعی نمی‌سازد، نمی‌سازد. اگر می‌ساخت وجدانش او را ملامت نمی‌كرد و نفسش او را ملامت نمی‌كرد. روز دوم می‌آید دوباره همان گناه را انجام می‌دهد، دوباره یك خرده كمتر، روز سوم، روز چهارم، بعد كم كم برایش عادی می‌شود، عادی می‌شود، عادی!