تاثیر اعمال و رفتار در صورت برزخى و جنبه ملكوتى نفس

 عرض شد نباید تحمیل بر عیالات باشد، نباید تضییق بر آنها باشد، نباید با كراهت بر آنها باشد. داعی ندارد كه انسان افراد زیادی را بگوید، یك نفر، دو نفر، سه نفر حالا بعضی از شبها یك رفیقش را با خودش بیاورد. یكی دو تا، هم ثواب مسئله را برده و هم به سنت عمل كرده و هم این كه از آن مسائل مازادی كه خیلی از اینها مسائلی است كه خارج از آن حقیقت این سنت قرار می‌گیرد و با تخیلات و توهمات خَلط می‌شود و شائبه پیدا می‌شود، انسان نسبت به آنها خود را بر حذر می‌دارد.

 خلاصه پیغمبر می‌فرمودند: و ان الشقی من حرم رضوان اللَه فی هذا الشهر العظیم. شقی به كسی می‌گویند كه قدر این ماه را نداند و از این رحمت الهی در این ماه محروم شده باشد. پیغمبر فرمودند: این آدم خیلی باید شقی باشد! آخر كسی كه اینجوری دست و پایش را بگیرند و با این نحو بیاورند و بر سر سفره بنشانندش و بعد از این غذا نخورد و كناره‌گیری كند و خود را محروم كند، این باید خیلی آدم شقی باشد. حتی داریم كسانی كه ماه رمضان از آنها بگذرد و اینها پاك نشوند و خداوند توبه اینها را قبول نكند، امید به رحمت خدا دیگر نباید داشته باشند تا زمانی كه عرفات می‌آید. مگر در عرفات و روز عرفه رحمت خدا شامل آنها بشود. اینقدر قضیه و مسئله، مسئله مهمی است.

 انشاءاللَه امیدواریم كه خداوند توفیق بدهد كه در این ماه مبارك روزه و صیامی كه در خور خاصّان حریم پروردگار است از آن صیامها نصیب ما بكند، نه این كه نسبت به غذا و اینها امساك داشته باشیم. واقعا از آن چیزها و مسائل و از آن نعمتها و از آن نفحاتی كه آنها آن نفحات را احساس می‌كردند.

 رفقا می‌دانند و مرحوم آقا هم نوشتند در كتابشان وقتی كه ماه رمضان تمام می‌شد بزرگان و اولیاء الهی به عنوان تشكر از الطاف پروردگار به زیارت قبور ائمه و اولیای خدا می‌رفتند، به زیارت قبور ائمه، فرزندان ائمه، اولیای خدا، به عنوان تشكر می‌رفتند. این چه احساسی برای آنها بود كه این كار را انجام می‌دادند؟ یك چیزی فهمیده بودند دیگر، دست خالی كه نمی‌شود. همین طوری ماشین كوكی، خوب برویم ...، چه احساسی می‌كردند؟! چه چیزی در این ماه رمضان گیرشان می‌آمد؟ حالا ما نگوییم آنها اولیای خدا بودند و ....، برای ما یك كمی كافی است، بله، آنچه كه خدا به أمیرالمؤمنین می‌دهد تا خدا خدایی می‌كند، گیر بنده نمی‌آید. ولی یك‌خرده كه می‌توانیم، به همان مقدار سعه وجودی خودمان به همان مقدار درك بكنیم و بفهمیم. دیگر اینطور نباشد كه ماه رمضان بیاید و برود، بالاخره یك ماه روزه گرفتیم، چند كیلو لاغر شدیم و .... بلكه یك مسئله‌ای را بفهمیم، تغییری را در خود بفهمیم كه انشاءاللَه آن عبارت است از همان دستگیری ولایت و لطفی كه خداوند به بندگانش در این ماه دارد.