اساس تفكر اسلامى بر اساس تعاضد بقاء و كمك به هم نوع‏

 آن محوری را كه گفتم كه بر اساس آن محور، التذاذات نفسانی شكل می‌گیرد او در همین قضیه هم هست، سختی را می‌پذیرد زخم شمشیر را می‌پذیرد، كشته شدن و از بین رفتن و اضمحلال را می‌پذیرد ولی با لذت، لذت دارد من از حرفم پایین نیامدم من آن موقعیت اجتماعی خودم را لگدمال نكردم این آمده از آن عقب تیرزده بگذار بزند من نمی‌آیم خودم را پایین بیاورم این می‌شود چی؟ این می‌شود عین ذلت، عین بدبختی، عین متابعت از هواء، پس ببینیم ما در صورت سختی هم باز لذت داریم، فقط غذاخوردن و سایر مسائل نیست، حتی ما برخودمان فشارهایی را وارد می‌كنیم این فشارها بر اساس التذاذ نفس است، لذت می‌بریم، لذت نبریم این كار را انجام نمی‌دهیم این كار را ما در پیش نمی‌گیریم.

 پس بنابراین این موقعیتِ حضرت سیدالشهداء علیه‌السّلام و این وضعیت حضرت كِی برای ما آن جایگاه خودش را پیدا می‌كند؟ وقتی كه ما حال امام حسین علیه‌السّلام را در زمان ولایت و امامت امام مجتبی علیه‌السّلام ببینیم. هیچ حرف نمی‌زند هیچ كاری انجام نمی‌دهد، امام اوست به من ارتباطی ندارد، امام اوست هر كاری كه می‌خواهد خودش باید بكند، امام اوست هر تصمیمی كه می‌خواهد بگیرد به خود او ارتباط دارد به من ارتباط ندارد. حالا امام مجتبی علیه‌السّلام شهید می‌شود امامت به حضرت می‌رسد این كه امامت به‌