ضرورت ریاضات نفسانیه در مسیر سیر وسلوك الهى‏

راجع به این قضیه تصور كردیم؟ شما الان تصور كنید، خب آن اطلاعاتی را كه تا بحال از دین و پیغمبر و معادو مبدا و ولایت و اینها به ما داده اند خُب ما بلدیم مگر چیز دیگری هم هست؟ تازه آنچه را كه اباذر در قلبش است اگر ما می‌دانستیم ما این بلا را سرش درمی‌آوردیم، ما چه می‌دانیم؟ ما از ولایت چه می‌دانیم؟ ما از حقیقت امام علیه‌السلام چه می‌دانیم؟ ما از كیفیت ربط چه می‌دانیم؟ بعد از گذشت هفتاد سال از سِنّمان تازه می‌گوییم امام اشتباه می‌كرد و مطالبش اشتباه بود و مسائلش با علوم امروز مخالف بود! دست شما درد نكند! خُب حالا این خندیدن ندارد؟ حالا این خندیدن ندارد واقعا؟ نه تنها بعضی بلكه همه‌ی افراد و همه‌ی اشخاص. من این قضیه را می‌خواستم در آخر صحبتم بگویم ولی حالا در ابتدا آمد.

ما در مشهد مشرف بودیم، یك روز یك شخصی آمده بود به دیدن مرحوم آقا یكی از بزرگان اهل علم بود كه الان فوت كرده و به رحمت خدا رفته، آمده بود به دیدن ایشان، در ضمن صحبت بحث از مساله‌ی ولایت امام علیه‌السلام شد، ولایت امام، البته صحبت روی مساله‌ی ولایت فقیه رفت و بالنسبه ولایت امام هم‌مطرح شد و ایشان از افتخارات علمی خودش را و آن یافته های سالها درس و تحقیق خودش را در روایات و ... این را نقل می‌كرد كه اگر امام علیه‌السلام به یك نفر بگوید برو زنت را طلاق بده یا از شوهرت طلاق بگیر این اصلا از امامت ساقط می‌شود!! و دیگر به این نباید توجهی كرد خُب یعنی اگر امام زمان علیه‌السلام الان تشریف بیاورند و به یك نفر بگویند كه دیگر از این به بعد ادامه زندگی برای شما و برای عیالتان صلاح نیست و باید از هم جدا بشوید، خُب همین كه ایشان این حرف را زد دیگر امام زمان نیست! چرا؟ چون امر به خلاف شرع كرده است! ادامه‌ی زندگی دست ما است، شرع این ادامه‌ی زندگی را در دست ما قرار داده، بخواهیم زندگی می‌كنیم نخواهیم جدا می‌شویم، مگر امام می‌تواند حكم كند؟ مگر امام می‌تواند خلاف شرع بیان كند؟ اصلا اصل امامت بر این است كه مطابق با شرع عمل كند، اگر امام آمد یك روز حرف خلافی زد، حرف مخالف با شرع زد، چگونه آن حجیتی كه بر اساس آن حجیت كلام امام علیه‌السلام تنفیذ دارد آن حجیت باقی و برقرار می‌ماند؟ چگونه اینطور می‌شود؟ مرحوم آقا فقط نگاه می‌كردند و می‌خندیدند، چه بگویند؟ می خندیدند، نه جوری كه او خیال بكند كه مطلب غیر از این است، گاهی اوقات خنده از روی استهزاء می‌كنند، گاهی اوقات نه، آدم واقعاً خنده‌اش می‌گیرد، بعد از هفتاد سال یا هفتاد و پنج سال سن ایشان بود، آن موقع بعد از این همه درس خواندن و این همه احادیث و فلان، انسان بگوید اگر امام علیه‌السلام بگوید از امامت ساقط می‌شود! این است؟ این میزان معرفت ما به امام است كه خُب البته اگر رفقا این مساله را مطالعه كرده باشند نمیدونم در جلد اول یا دوم اسرار من راجع به این قضیه صحبت كرده ام.