ضرورت ریاضات نفسانیه در مسیر سیر وسلوك الهى‏

باید انسان طبق دستور عمل بكند و طبق آنچه را كه به او گفته‌اند عمل بكند و بداند یك عملی را كه انجام بدهد و این عمل برخلاف نفسش باشد از دهها نماز و صدها نماز كه بر اساس توجه دل به این ظواهر انجام می‌دهد تاثیرش بیشتر است، شما همینطور خیال می‌كنید نماز می‌خوانید و رفتید الصلاة قربان كل تقی‌¹ رفتید و به بالا رسیدید؟ رفتید و مراتب را طی كردید؟ نه آقاجان! نماز این كار را انجام نمی‌دهد، نماز انجام می‌دهد در صورتی كه این نماز بر اساس توجه بنده به خدا باشد نه بر اساس توجه بنده به خود، وقتی كه من به‌خود توجه دارم حالا هی نماز بخوانم، وقتی كه من به خود توجه دارم به لباسم توجه دارم هی نماز بخوانم، وقتی كه به قرائت خود توجه دارم ...

من یكجا دیدم كه یك امام جماعتی داشت نماز می‌خواند و در بلندگو هم پخش می‌شد و داشت ادای كیفیت بعضی از همین امام‌جماعت‌های كشورهای دیگر را درمی‌آورد! گفتم به به عجب نمازی! عجب خدائی! عجب وضعیتی! گفتم در خانه‌ات هم همینطوری می‌خوانی؟ توی خانه‌ات كه هستی و كسی نیست و كسی نمی‌شنود؟ هان؟ شاید آن هم برای تمرین و اینها می‌شود انسان پیش خودش تمرین كند تا اینكه بیرون اینطوری بخواند! حالا این نماز چیست؟ یك صورت ظاهری دارد و یك شكل و نمای ظاهری دارد و همین! غیر از این چیزی نیست، تازه بعد از نماز، ضبط را روش می‌كند بگذارد بیبند آنجوری درآمد یا نه؟ توی‌ وَ لَا الضَّالِّينَ‌ توی‌ إِيَّاكَ نَعْبُدُ، بالا بردن و پایین آورن صدایش شد یا نه؟ آن را می‌گذارد این را هم می‌گذارد با هم مقابله می‌كند! رفع اشكال می‌فرماید! و تصحیح در صوت و صعود و نزیل می‌فرماید! اینها چیست؟ اینها همه اش دنیاست، همه‌ی اینها دنیا است، همه‌ی اینها توجه به ماسوی‌اللَه است، همه‌ی اینها توجه به غیر خدا و توجه به ظواهر است و تاثیری در آنجا ندارد، نماز، آقا بیا عادی بخوان یا حالا از شما عكس می‌گیرند یا نمی‌گیرند بیا نمازت را بخوان، خانه چطوری نماز می‌خوانی؟ حالا عبایت كنار رفت، رفت كه رفت به جهنم این كه درست كردن ندارد، صافش كنیم، این طرفش كنیم، این حرفها را ندارد، نمازی را كه انسان می‌خواند در آن نماز توجهی نباید داشته باشد به غیر از خدا و به غیر از آن مسائل و مطالبی كه در حال نماز آن مطالب را ادا می‌كند، وقتی دارد توجه می‌كند به ایاك نعبد و ایاك نستعین، درست بگوید، شوخی نكند با خدا، به جدّ بگوید، تصور نكند كه‌ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‌ الفاتحة، ٥ این كه حالا بعضی‌ها می‌گویند: كه ما چون واقعا ایاك نعبد نمی‌گوییم، و واقعا قصد نمی كنیم كه واقعا خدا را عبادت كنیم، وقتی اینطور نیستیم پس بنابراین نباید قصد جدی كنیم باید قصد حكایی كنیم و إخبار كنیم، إخبار از اینكه فرض كنید ما دستور داریم ایاك نعبد بگوییم و الان هم طبق دستور عمل می‌كنیم، این نماز ربات است، این نماز نیست، به آن مقداری كه می‌توانید باید ایاك را درست بگویید نیت كنید كه خدا اضافه كند، بله اشكال ندارد می‌گوییم خدایا ما نمی‌توانیم آن ایاك نعبد ی كه امیرالمؤمنین گفت بگوییم واقعا نمی‌توانیم تا روز قیامت هم نمی‌توانیم، آن ایاك نعبدی كه امام صادق عرضه داشت به خدا، آن ایاك نعبد را ما نمی‌توانیم بگوییم، خُب یك در میلیونش را كه می‌توانیم بگوییم، می‌گوییم خدا ما الان این را نمی‌توانیم بگوییم ولكن ما این را می‌گوییم تو جامه حقیقت به او بپوشان، خودمان را جلو ببریم، خودمان را در پیشگاه خدا دست‌كم نگیریم، موقعیت خودمان را در پیشگاه خدا دست‌كم نگیریم و از این دست‌كم گرفتن مأیوس نشویم، نه، بدانیم كه خدا به ما لطف دارد، خدا ما را عزیز دارد و خدا ما را موفق كرده است كه الان در كنار او بایستیم. و می‌توانستیم این كار را نكنیم و خیلی‌ها هستند كه توفیق برای این دو ركعت نماز را پیدا نكردند و نخواهند كرد، حال كه این توفیق برای ما پیدا شده چرا از این سفره استفاده نكنیم؟ چرا بهتر فایده و نفع نبریم؟ چرا آنطوری كه بزرگان فرموده‌اند عمل نكنیم كه وقتی مشغول به نماز می‌شوید باید این معانی را به واقع و به حقیقت ادا كنید تا اتصال به ملكوت این الفاظ و وصل شدن به مفاهیم و وصل شدن باطن و مثال و بالاتر از مثال كه ملكوت است كه بالاتر از جنبه مثالی و صوری است، بالاتر از جنبه‌ی مثالی و صوری خود را به مفاهیم و به معانی این كلمات وصل كنید بروید داخل، بروید و یك مقداری نزدیك بشوید