ضرورت ریاضات نفسانیه در مسیر سیر وسلوك الهى‏

 می‌شود و مطالبی كه گفته می‌شود گوش بدهیم اگر گریه‌ای بر ما می‌آید گریه را بكنیم جلوی گریه را نگیریم، باید گریه بشود ولی داد زدن چرا؟ فیلم بازی‌كردن چرا؟ مجلس را از آن حال و هوا انداختن چرا؟ امام صادق علیه‌السلام كه می‌فرماید: خدایا به این ناله‌ها و فریادهایی كه در عزای مصیبت من است رحم كن، نه فریاد تصنعی و تظاهر و نشان دادن به این و آن، كه ببین من چقدر داد می‌كشم، آن فریادی كه بی‌اختیار از دل برآید، خب بله، خب آن چه اشكال دارد؟ آن ناله‌ای كه بی‌اختیار از دل دربیاید، نه آن‌طوری داد بزنم كه سقف بیاید پائین، نه، آن فایده ندارد، آن حال مجلس را می‌گیرد، صفای مجلس را می‌گیرد، روحانیت مجلس را می‌گیرد و تبدیل به یك تظاهر و یك صحنه می‌كند. هم آن كسی كه ذاكر است باید برود آن حال و هوای سیدالشهداء را بگوید، صحبت‌هایی كه در آن قضیه شده، نه فقط اینكه زخم خورد و افتاد زمین و ... نه این فایده ندارد، مطالبی كه گفته شده، اطوار آن حضرت، رفتار آن حضرت، سخنان آن حضرت، ظرائفی كه در اینجا وجود دارد كه پرداختن به آن یكی از ظرائف است كه انسان را متوجه آن حال و هوا می‌كند، و الا خُب بله، تیر خورد و شمشیر خورد و افتاد، نهایتش این است است دیگر، این كه چگونه بوده و چه وضعی داشته، این مساله مهم است.

 مرحوم قاضی رضوان اللَه علیه ایشان می‌فرمودند، خودم این را از مرحوم آقای حداد شنیدم، وجب به وجب در صحن سیدالشهداء من خوابیده ام در همین صحن، برای چی؟ چون كار دارد با امام حسین، كار دارد، مثل ما كه بیكار نیست، كار دارد با او سر و سرّ دارد، با او صحبت دارد، با او رفت و آمد دارد، در تعامل است، می‌خواهد بهره بگیرد، می‌خواهد نیاز خودش را در اینجا زمین بگذارد، می‌گوید من نیاز ندارم برم فلان جا بخوابم، من می‌آیم روی این سنگها می‌خوابم، هان! می‌فهمید یك چیزهایی ایشان، كه این كارها را انجام می‌داد.