ضرورت ریاضت ومراتب آن

علی كل حال روز عید غدیر روز ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام است و باید این مساله شِعار بشود، ولایت امیرالمؤمنین باید شِعار بشود امروزه بحمداللَه بخاطر همین مسائل وحدت بین شیعه و سنی كم‌كم دارد این قضیه فراموش می‌شود و باید گفت مساله وحدت كه چه عرض كنم ما داریم فناء در تسنن پیدا می‌كنیم، نه وحدت، وحدت كارمان گذشته و خیلی دور شدیم دیگر مساله مساله إفناء در تسنن و فانی شدن در جناب ابوبكر و عمر دارد الان این اتفاق می‌افتد، این مساله دارد اتفاق می‌افتد، آن از خدا بی‌خبرانی كه تیشه برداشته اند و به كمر تشییع تیشه دارند می‌زنند فقط خدا جزایشان را بدهد، به اسم شیعه كه اینها به هر عنوانی اسم امیرالمؤمنین ممنوع می‌شود صحبت از ولایت ممنوع می‌شود، صحبت از خلافت ممنوع است همه‌ی اینها ممنوع، ممنوع كه چی یعنی؟ دل كی را می‌خواهیم بدست بیاوریم؟ دنبال كی می‌خواهیم بگردیم؟ از چی می‌ترسیم؟ دین ولی دارد، ولیش هم حی است، حاضر است، ما باید بفهمیم خدای ناكرده در خطوط قرمز وارد نشویم و از خط قرمز نگذریم و مورد غضب ولی حی‌مان قرار نگیریم مساله ولایت امیرالمؤمنین با دُم شیر بازی كردن است، آن وقت نمی‌دانیم از كجا خوردیم، آنم كه بسیارخب، حالا بازی می‌كنید بسیارخوب حالا می‌فهمید دنیا دست كی است؟ با دُم شیر بازی نكنیم.

غدیر را باید به همه‌ی دنیا اعلان كنیم نه مثل آن مردك بیائیم و بگوئیم كه غدیر یك فرع فقهی است كه در هر فرع فقهی اختلاف وجود دارد، بی‌شعور، غدیر فرع فقهی است؟ یا مهمترین مساله‌ی اصولی در اعتقاد شریعت و در اعتقاد دیانت ما است؟ اینها آنهایی هستند كه كمر ولایت را می‌شكنند و آنهایی هستند كه امیرالمؤمنین می‌فرمایند كه كمر مرا شكستند، این افراد!! یك فرع فقهی است، بله، در آن اختلاف است مثل سایر فروع فقهی!! تو كور بودی و ندیدی كه رسول خدا فرمودند كه: ما نودی بشی‌ء مثل ما نودی بالولایه‌¹ هیچ بنائی در اسلام شعار قرار نگرفت الّا اینكه بناء ولایت بالاتر از همه‌ی آن ابنیه بود و مورد اهتمام پروردگار از همه‌ی بناء، از نماز بالاتر، از روزه بالاتر، از حج بالاترازهر چی كه بگی! اینها را شما ندیدید؟ حالا نگوییم! حرف نزنیم! نه نباید این حرفها بزنیم! وقتش ... وقتش كی است؟ وقت این حرفها كی است؟ وقتی خود حضرت ظهور كند؟ اینها مسائلی است كه انسان باید متوجه باشد و ما باید بدانیم كه شیعیان امیرالمؤمنین به حرفهای این و آن نگاه نمی‌كنند به حرفهای بزرگان نگاه می‌كنند، شیعه‌ی امیرالمؤمنین تكلیفش را از اولیاء خدا و عرفا می‌گیرد، آن عارفی كه علی را شناخته آن ولی خدایی كه علی را شناخته، ما تكلیفمان را از آنها می‌گیریم، نه از این حرفهایی كه هر كسی صبح بلند می شود و ده جور حرف می‌زند صبح ظهر و شب سه قسم و سه جور و برحسب مصلحت و منافع و دنیا و شأن و شخصیت، تنها چیزی كه در میان نیست مساله‌ی امام زمان است و مساله‌ی حقوقی كه آن حضرت بر گردن ما گذاشته است. فقط همین، غیر از این كه چیز دیگری نیست، لذا باید این مساله‌ی غدیر را هرچه بیشتر به آن اهتمام داشت و باید طبق آنچه را كه بزرگان فرمودند پنج روز را باید به عنوان سنت عید گرفت باید رفقا به این مساله اهتمام داشته باشند و این پنج روز را چهار روز از قبل و ختم می‌شود به روز هیجدهم و در این مجالس از مطالبی كه مورد توجه مكتب هست و امیرالمؤمنین روی آنها نظر دارد باید از آنها گفت فقط تنها آدم راجع به امیرالمؤمنین شعر بخواند فایده ندارد شعر خواندن خب آدم یكی دوتا سه تا اما نه هی دیگر تمام مجالس این حرفها را بزند! آن مطالبی كه مورد نظر حضرت است، اعتقادات ما است، روش زندگی ما است، كیفیت سلوك است، مبانی ما را محكم می‌كند، از این مطالب، مطالب حیاتی، كلیدی، اساسی، در قالب شعر، در قالب مقاله در قالب داستان در قالب سخن و كتابت، انسان در این مجالس بیان كند خیلی مجالس طول نكشد كه باعث ملالت بشود در حدی كه نشاط برقرار باشد و مخدرات كه شركت می‌كنند باید با زی درخور مجلس ولایت شركت كنند، از لباس‌هایی كه لباس‌های نامناسب است پرهیز بشود مجلس ولایت امیرالمؤمنین با مجلس عروسی و اینها تفاوت می‌كند فرق می‌كند و از مقام تظاهر و نشان دادن‌ها و سُمعِه پرهیز بشود چشم‌و هم‌چشمی نباید باشد، خصوصیت مجالس و نوع مجالس بنحوی باشد كه تقریبا در یك سطح و در یك میزان این مجالس برقرار بشود تفاضلی بین فردی وبین فرد دیگری نیست، هركسی آمادگی دارد.