دیدگاه نادرست افراد نسبت به مسئله ریاضت نفس

لذا از این باب است كه گفته‌اند و در كلمات ائمه ما علیهم السلام در این مسأله روایات و احادیث بسیار داریم، فوراً نگاه به ظاهر نكنیم، فوراً نگاه به قیافه‌ی شخص نكنیم و فوراً نگاه به سر به زیر انداختن نكنیم و فوراً نگاه به سكوت نكنیم و فوراً نگاه به لبخند و تبسّم و ابتسام او نكنیم، فوراً نگاه به سایر مسائلی كه برای جلب نفوس، حیله‌ها و دام‌های مناسبی است كه افراد عادی و متوسط الحال، این‌ها در دام این شباك قرار می‌گیرند و به دنبال آن فرد و افراد می‌روند و بعد از گذشت زمان متوجّه می‌شوند كه چه را باخته‌اند و چه‌سرمایه‌ای را از دست دادند در وقتی كه دیگر راه رجوع وجود ندارد، عمر و سرمایه رفته است می گویند بفرمایید وقت دیگر تمام شد، لذا بروید و تحقیق كنید و فقط به ظاهر نگاه نكنید به احوال شخص نگاه كنید من واقعاً تعجّب می كنم در بعضی از اوقات آن‌چنان مطالب سخیفی از بعضی از افراد می شنوم، از افراد به ظاهر موجّه و معنون، كه حتّی افراد منحطّ جامعه شرم‌دارند همچنین كلماتی از دهان خود خارج كنند، این نشان می‌دهد كه این معلومات و گذران سن و این انباشته‌شدن مطالب، حتّی روایات اهل بیت و حتّی كلمات بزرگان، به اندازه‌ی سر سوزنی در ارتقاء معنوی و رشد روحی تأثیری نداشته است، سن رفته نود سال، به اندازه‌ی اخلاق یك لات این در همان سطح باقی مانده است، ظاهر، ظاهر مناسبی است ولكن فكر و نیت ظلمانی است و كدورت دارد، در جلسه‌ی گذشته خدمت رفقا بعضی از این مطالب عرض شد، این‌ها چیزهایی است كه انسان را به این نقطه وامی‌دارد كه مطلب كجاست؟ مسأله كجاست؟ گیر كجاست؟

اگر مطلب است حالاگیرم براینكه مسائلی را كه امروز متداول است در امور تجربی و امروزی خب این درست است مسأله‌ای نیست، مطالبی است مربوط به این دنیا كه اگر این فرمول و این فرمول در كنار هم قرار بگیرد نتیجه‌اش این خواهد شد، بسیار خب ولی صحبت در این است كه پرداختن به مسائل دینی و پرداختن به مطالب روحانی و اطّلاعات و كسب علم در امور معنوی این دیگر چرا؟ این دیگر چه اثری باید داشته باشد و چرا اثر بر او مترتّب نمی‌شود و چرا انسان در آن مرحله‌ی انحطاط اخلاقی قرار می گیرد كه ای كاش در سن بیست سالگی و بیست و پنج سالگی بود و سنّش به هشتاد و نود سالگی نمی‌رسید تا این مطالب از دهان او و قلم او خارج بشود، چرا؟