دیدگاه نادرست افراد نسبت به مسئله ریاضت نفس

آن مسجدی كه انسان را به خدا نزدیك می‌كند مسجدی است كه انسان در آنجا حواسش و فكرش و خیالش و توجّهش به جای خدا به جای دیگر منعطف نشود، الآن می‌رویم در مساجد عكس و عكس و آیه و فلان و شعر و تابلو، شخص می‌آید در مسجد نماز بخواند یكی‌یكی این‌ها را نگاه‌می‌كند این‌ها را می‌خواند، این‌ها را ما نداریم، مسجد باید تمامش سفید باشد و هیچ چیز نباشد آیه قرآن هم نباشد و حالا آیه قرآن عیب ندارد و روایت از امام علیه‌السلام اشكال ندارد، تابلو می‌زنند نماز غفیله این است، تابلو می زنند امام جماعت چراغ روشن است در ركعت سوّم، ما در زمان پدر نماز می‌خواندیم چراغ و تابلو نداشت، همین نماز را می‌خواندیم، هی چراغ روشن می‌شود، آقا این به مهر نگاه‌بكند یا به تابلو نگاه‌بكند؟ چراغ هی روشن می‌شود ركعت سوّم و چهارم و ركعت اوّل، تمام این‌ها خلاف است و باید برداشته‌شود، مصلّی وقتی كه در مسجد نماز می‌خواند فقط باید به مهر نگاه‌كند و چیزی ذهن او را نباید از توجّه به معبود منصرف و منحرف كند، بابا مسجد با مجلس عروسی فرق می‌كند مثلًا! با تالار و تئاتر فرق می‌كند، با مجالس لهو و لعب فرق می‌كند.

همان مطالب را به صورت دیگر ما آورده‌ایم در اینجا، خب این‌ها همه چیه؟ باید بلند شود انسان ...، آن حالت و آن وضعیت را ...، رسول خدا گفته‌است كه بیا آن‌جور نماز بخوان مسجد زرق و برق نداشته‌باشد و چراغش جلب توجّه نكند، نور كافی، مفید، فرح‌انگیز، حال انسان را عوض كند، نور شدید و كم نباشد و مناسب باشد و جلب توجّه نكند، عكس و این حرف‌ها باید در مساجد نباشد، برمی‌دارند عكس ساختگی امام‌حسین و امیرالمؤمنین و این عكس‌های قلّابی كه تراشیده و زائیده قلم نقّاش روی تخیلات است را در مساجد می‌زنند، كدام یك از این‌ها شرعیت دارد؟ كجا امام‌حسین و امیرالمؤمنین عكسش این بود؟ مسجد كه نباید در آن عكس باشد گذاشتن عكس در مسجد از اشدّ مكروهات است كه الآن متأسفانه دارد إعمال می‌شود، تابلوها و پرچم‌ها، آقا این‌ها را انسان می‌تواند بیرون مسجد هم ببرد بسیار خب، مسجد صحن دارد و فرض بكنید جای دیگری ممكن است داشته‌باشد، امّا فضای مسجد نباید فضایی باشد ... إِنَّما يَعْمُرُ مَساجِدَ اللَه مَنْ آمَنَ بِاللَه وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ التوبة، ١٨ عمران مساجد به درست نمازخواندن است، به اوّل وقت نمازخواندن است، به اذان گفتن است، موذّن بیاید اذان بگوید آن هم اذان با صدای عادی نه با بلندگوهای گوش‌خراشی كه تا ده تا محلّه می‌رود و افراد مریض را دچار سكته می‌كند، تمام این‌ها حرام است، وقتی كه در مسجد مبلّغ و خطیب صحبت می‌كند نباید صدای او به بیرون مسجد برود، برای بیماران ایجاد زحمت كردن شرعاً حرام است، بلندگو را بگذارید در مسجد و فقط در محدوده‌ی مسجد، آن‌هم نه آنكه گوش‌هایتان كر شود، صدا، صدای عادی، آن‌هایی كه می‌خوانند هی دهانشان را می‌آورند جلو كه در و دیوار است كه می‌خواهد منفجر بشود، این كه ذكر مصیبت نیست، مردمی كه در دور و بر مسجد خانه دارند باید در امنیت از فعالیت‌های مسجد باشند نه در ناراحتی و لعن و نفرین كنند، تمام این لعن و نفرین‌ها در فضای ملكوتی و صورمثالی مسجد تأثیرسوء خواهدگذاشت، آدم می‌رود در آن مسجد، می‌بیند حال به او دست نمی‌دهد چرا؟ چون آن مریض دارد لعن می‌كند، آن كسی كه در دوتا خانه آن طرف است لعن می‌كند می‌گوید مگر من در جوار این مسجد نیستم و مگر من آدم نیستم؟ اصلًا یهودی باشد و نصرانی باشد آدم هست یا نه؟ هركه می‌خواهدباشد تفاوت نمی‌كند انسان است، این مسائل را تمام ما فدای ظواهر كردیم، مسجد اینجا درست شده‌است كه بگوییم ما مسجد داریم، هان! ما یك مسجد در این میدان شهداء بگذاریم و بعد بگوییم اینجا كه مسجد داریم باید تا آن میدان بالایی هم برود و همه بفهمند كه ما مسجد داریم، این از اوّل نقشه می شود نقشه‌ی غیر خدا و غیر خدا در آن آمد، بدانید ما اینجا مسجد داریم بدانید ما اینجا درست كردیم! اینجا خبری است، آن مسجد را خالی‌كنید و بیایید در مسجد ما و مسجد ما را پر كنید.