محوریت ارتباط انسان با پروردگار براساس رعایت حیثیات جمالیه و جلالیه

 یا نه؟ اگر نشدیم آن موقع اعتراض كنیم، لذا هر چه توصیك و تأكید انسان باز نسبت به احترام و بزرگداشتن این ماه بكند باز كم كرده است،

 از خداوند بخواهیم كه خداوند توفیق روزه خواص را كه آن روزه ای است كه خاصّ الخاص كه یك روز خدمت رفقا گفتم آن روزه ای است كه انبیاء و اولیاء و ائمه داشتند و در آن روزه حتی سرّ آنها مسترد به غیر خدا نمی‌شد، نه اینكه خطورات نیاید، آنها كه از این خطورات گذشته بودند اینها برای ماست، آنها كه از این مسائل گذشته بودند، سرّ آنها از حالت اتحاد و اتصال با مبداء دچار لرزش و اضطراب نشود، برای خدا هم چیزی نیست، نه! خدا می‌دهد، ما بخواهیم خدا می‌دهد، برای خدا مگر مهم است؟ مگر برای خدا منعی دارد كه از آن جامی‌كه اولیای خود را سیراب كرد ما را هم سیراب كند، ما نمی‌خواهیم، ما می‌گوییم خدایا همین یك استكان بسمان است می‌فرماید بیا، بگوییم خدا یا ما یك جام می‌خواهیم، می‌فرماید بیا، بگوییم خدایا ما یك خُم می‌خواهیم و دریا می‌خواهیم می‌گوید بیا، نگوییم دریا برای امام است و برای پیغمبر است، نه، ما را هم در همان دریا می‌اندازد و ما را هم در همان اقیانوس می‌اندازد، منتهی همت می‌خواهد،

 همت داشته باشیم به قول خواجه‌شیراز قدس اللَه سره و رضوان اللَه علیك، خدا رحمتش كند، بر سر تربت ما چون گذری همت خواه، همه اش همت است و كسی كه همت نداشته باشد یك سانت نمی‌تواند بیاید بالا، چرا؟ چون به همین مرتبه خودش قناعت می‌كند، می‌گوید همین بسم است، می‌گویند بابا این یك پارچ اینجاست می‌گوید من همین قدر بسم است، بر سر تربت ما چون گذری، نمی‌گوید بر سر تربت ما چون گذری عبادت بخواه و رزق حلال بخواه، نه همت داشته باشیم همه چیز درست می‌شود، همت خواه كه زیارت گه رندان جهان خواهد شد، مقام خواجه زیارتگه رندان است و هر كسی نمی‌تواند آنجا برود، علی كل حال امیدواریم خداوند به بركت انفاس اولیای خودش و پاكان درگاه خودش آن روزه ای را كه و آن صیامی‌كه نصیب خاصان درگاه خودش كرده است همان را برای ما مقرر بفرماید.