تأثیر فراغت قلب بر روی نفس

رفقا به من این مطلب را تذكر دادند كه این مطلب را خدمت رفقا متذكر شوم. نگذارید آن حال روحی و معنوی و مطالبی كه در این مجالس‌ها پیدا می‌كنید به واسطه‌ی خارج شدن از منزل و شوخی كردن‌های در وسیله نقلیه، و با هم بودن از دست بدهید، نه! سعی كنید نمی‌خواهم بگویم مثل مربای آلو همان طور فرض كنید، نه ولی همان طوری شوخی كردن و فرض كنید كه سر به سر گذاشتن و همین كه از اینجا آمدید بیرون دیگر بنزین و گازوئیل و نمی‌دانم از این كوفت و از این چیزها فرض بكنید كه مطرح كردن و مسائل خارجی و اجتماعی و این‌ها را گفتن، این‌ها چی‌كار می‌كند؟ اینها حالتان را از بین می‌برد، می‌خواهید بسم‌اللَه امتحان كنید انشاءاللَه امتحان نكنید نه، نه امتحان نكنید چون مطلب مسلّم است آدم به مطلب مشكوك امتحان می‌كند ولی مسلّم نیاز ندارد بارها مرحوم آقا می‌فرمودند در جلساتی كه آن جلسات، جلسات ذكر است پس از جلسه حال خود را حفظ كنید صحبت نكنید شوخی نكنید وقتی كه در آن شب وارد می‌شوید با اهل منزل كمتر صحبت كنید، بگذارید آن حال در شما باقی بماند نه این كه وارد بشوید یك دفعه خب حالا كه شماها كه نیستید این طور پیچ رادیو را باز پاك كنید و نمی‌دانم آنجا زلزله آمد آنجا باد اومد آنجا طوفان آمد آنجا به سرشون آمد آنجا از زیرشان رفت این مسائل مسائلی است كه حال و هوای انسان را به طور كلی چكار می‌كند؟ به طور كلی تغییر می‌دهد انگار كه انسان نرفته، بعد می‌شود عادت، بعد این حركت و رفتن و آمدن‌ها می‌شود عادت و من خودم در زمان مرحوم آقا شاهد بودم كه ایشان عصبانی می‌شدند و ناراحت می‌شدند وقتی كه می‌دیدند بین نماز مغرب و عشاء رفقا دارند در آن صف‌های پشت سر، با هم حرف می‌زنند یك دفعه سرشان را برگردانند گفتند چند مرتبه ما باید بگوییم چند مرتبه بگوییم كه آرام باشید؟ این ضرر را خودتان می‌كنید! خودتان این ضرر را می‌كنید!