تأثیر فراغت قلب بر روی نفس

 حالا یك كسی یك همچنین فردی را ندارد خب ندارد تو كه همچنین كسی را می‌شناسی در یك همچنین موقعیتی، تو چرا نیامدی؟ تو چرا این مطالب را درمیان نگذاشتی؟ تو چرا شیفته‌ی حال و شایعات و تبلیغات و جو شدی؟ تو چرا شیفته‌ی تعبیرهای جاذب و جالب و تو خالی و محرف و مقلب قلوب شدی؟ تو دیگر چرا؟ تو كه كسی را داشتی تو كه فردی را داشتی، خدا هم چه كار می‌كند خیلی خب حالا كه تو این كار را می‌كنی تو یك پرده می‌اندازی ما ده‌تا رویش می‌اندازیم باشد عیب ندارد ببین كی جلوتر است؟ برو برو ما هم میایم هوایت را داریم چندتا پرده می‌خواهی بیندازی؟ پنج‌تا ما هم پنجاه تا می‌اندازیم شد پنجاه‌و پنج تا، ما سخی هستیم بخل نداریم سخاوت داریم این طرف را می‌خواهی داریم آنن طرف را هم می‌خواهی داریم هر دو جور در اختیار ما هست، بسته به اختیار خودت و به وضعیت خودت.

 پس بنابراین این خطر بزرگ كه برای سالك راه خدا و برای هركسی، به خصوص سالك راه خدا هست این است كه اگر در ابتدای مطلب و در اول راه و در اول مسئله كاملًا قلب خود را خالی نكند و برای خود جای خالی برای مطالب دیگر بگذارد برای خواست‌های خود جایی بگذارد برای انانیت و نفسانیت خودش جا بگذارد برای محبوبیت خودش درمیان افراد، جای خالی بگذارد برا ی موجه جلوه دادن شخصیت خودش‌