لزوم فراغت قلب در هنگام تلقی و دریافت مطالب اولیاء خدا

 این مسئله موجب می‌شود كه انسان خواهی نخواهی این مطلب را بگوید چون موقعیت خودش را ملاحظه می‌كند چون وضعیت خودش را ملاحظه می‌كند چون به آن نقصانش می‌رسد چون به آن حقیقت خودش اطلاع پیدا می‌كند چاره‌ای نیست این كه بگوید:" ففرغت قلبی" دلم را پاك كردم، دلم را خالی كردم. چرا؟ چون تمام این آمدن‌ها و رفتن‌ها و این حركت‌ها و این تعلم ها و این شاگردی‌ها همه برای چیست؟ همه برای این است كه این جهل كم كم تبدیل به علم شود و جهل از قلب بیرون برود و جای جهل را علم بگیرد. پس اگر انسان برای خودش حساب و كتابی بخواهد قرار بدهد و در مقابل كلام امام علیه‌السّلام بخواهد جایی ولو به اندازه ی سر سوزن باز كند به همان مقدار ضرر كرده به همان مقدار از جهل برای او باقی مانده، از جهل باقی مانده،

 كسانی كه وارد مسئله ی راه خدا می‌شوند و در مقام مبارزه و مجاهده ی با نفس و پیمودن نردبان تجرد