لزوم فراغت قلب در هنگام تلقی و دریافت مطالب اولیاء خدا

 این فرق بین امام و بین عنوان است كه عنوان را وادار می‌كند بیاید و زانو بزند. لذا می‌گوید: ففرغت قلبی. حال كه چنین است. حال كه در قبال چنین فردی قرار گرفته ام، حال كه در نقصان مطلق به سر می‌برم، حال كه در جهل مطلق ما به سر می‌بریم، حال كه فرض كنیدكه ...

 یكی ازدوستان الآن به یادم آمد، یكی از دوستانی كه داشتیم. خدا رحمتش كند. مرحوم آقا سید مرتضی، مرحوم آقا سید مرتضی مقدسی، رفقایی كه در این جا بعضی‌هایشان را مشاهده می‌كنیم. آن‌ها دیده بودند مرد بزرگی بود. و بسیار راه رفته بود و اهل دل بود اهل حال بود و خلاصه از آن سیدهای بسیار نازنین بود. به تعبیر مرحوم آقا. خیلی هم شوخ بود، با مرحوم آقا هم خیلی شوخی می‌كرد و مرحوم آقا هم به ایشان راه می داد.

 یك دفعه در یك سفر بودیم، رفته بودیم جایی، ایشان هم بودند با مرحوم آقا، شب همین كه مرحوم آقا آمدند تجدید وضو، این سركیف و سرحال و این‌ها بود. همین طوریش خلاصه اهل شوخی بود چه برسد كه سركیف بیاد آن وقت دیگر بساطی به پا می‌كرد. تا آمدند آقا بروند بالا، گفتش كه: آقا این قدر شما علم دارید و فلان و این حرفها ... به علمتان این قدر می‌نازید شما به هر مقداری كه علم داشته باشید به گرد جهل من هم نمی‌رسید. این قدر شما علم دارید به گرد جهل من نمی‌رسید. حالابه این علمتان می‌نازید، هی نمی‌دانم چه می كنید،

 حالا واقعیت قضیه همین است. ما در قبال امام در جهل مطلقیم، فرق هم خیلی كم است. امام در علم مطلق است، هر دو مطلق را داریم ولی ما جهل مطلقیم، بله، این هایی كه می‌گویند بین ما و پیغمبر و امام خیلی فرق نیست از نظر معرفتی و این‌ها بله همین طور است تقریباً، هر دو مطلق را دارید آن علم مطلق است تو جهل مطلق هستی خیلی همچین تفاوتی نمی‌كند، بسیار خُب.